او عزّ و جلّ: ﴿وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ﴾ (و برای شما سختی نمی‌خواهد) [یعنی] غل و زنجیرها و بارهای گران، و پذیرش و لایتِ امامانِ گمراهی.
وَقَدْ أَوْرَدَ شَيْخُنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ الْخُصَيبِيُّ نَضَّرَ اللَّهُ و جْهَهُ فِي رِسَالَتِهِ ذِكْرَ الشَّهْرِ فَقَالَ: شَهْرُ رَمَضَانَ هُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ و صِيَامُ رَمَضَانَ صَمْتُ عَبْدِ اللَّهِ فِيهِ، و اَلَّذِي بَيَّنَ اللَّهُ فِي كِتَابِهِ فِي قَوْلِهِ عَزَّ و جَلَّ: ﴿فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا﴾1.
و شیخ ما ابو عبدالله الحسین بن حمدان الخُصَیبی (که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند) در رساله خود، در ذکر «ماه» آورده و گفته است: ماه رمضان همان عبدالله بن عبدالمطلب است، و روزهٔ رمضان سکوت عبدالله است، و این همان چیزی است که خداوند در کتاب خود در این فرموده‌اش عزّ و جلّ بیان کرده است: ﴿پس بگو: «من برای [خدای] رحمان روزه‌ای نذر کرده‌ام، پس امروز با هیچ انسانی سخن نخواهم گفت»﴾.
وَفِي قِصَّةِ زَكَرِيَّا قَوْلُهُ جَلَّ مِنْ قَائِلٍ: ﴿قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّي آيَةً قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَ لَيَالٍ سَوِيًّا فَخَرَجَ عَلَى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً و عَشِيًّا﴾2.