و فرموده او: رمضان «یعنی عبد مناف ابوطالب» الذی أُنزل (که نازل شد): «یعنی عبدالله»، فیه (در آن): «یعنی زبیر، و او عموی رسول الله است»، و فرموده او: القرآن «یعنی محمد»، و فرموده او: هدی (هدایت) «یعنی امیر نحل (امیرالمؤمنین علی) که با معرفت او خلایق هدایت یافتند».

وَقَوْلُهُ: لِلنَّاسِ يَعْنِي الشِّيعَةَ لِأَنَّ النَّاسَ فِي هَذَا الْمَوْضِعِ الشِّيعَةُ و مَا سِوَى ذَلِكَ أَشْبَاهٌ لِأَنَّهُ قَدْ و قَعَ عَلَى النَّاسِ الْحَمْدُ فِي مَوَاضِعَ و الذَّمُّ فِي مَوَاضِعَ لِقَوْلِهِ عَزَّ و جَلَّ:﴿يَا أَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَن يَخْلُقُوا ذُبَابًا و لَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ﴾¹ و أَشْبَاهُهَا، فَالْمَذْمُومُونَ هُمْ الشَّاكُّونَ فِي مَعْرِفَةِ اللَّهِ تَعَالَى الَّذِينَ يَرْوُونَ مَا لَا يَعْقِلُونَ و لَا يَعْلَمُونَ.

و فرموده او: لِلنَّاسِ (برای مردم) یعنی شیعه، زیرا «مردم» در این جایگاه، شیعه هستند و غیر از آنان اشباه (صورت‌هایی شبیه به انسان) هستند، چرا که در برخی مواضع بر «مردم» ستایش و در برخی مواضع دیگر نکوهش و ارد شده است، مانند این فرموده او عزّ و جلّ: ﴿ای مردم، مَثَلی زده شد، پس بدان گوش فرا دهید: کسانی را که جز خدا می‌خوانید هرگز مگسی نمی‌آفرینند، هر چند برای آن اجتماع کنند﴾ و آیات مشابه آن پس نکوهش‌شدگان همان شک‌کنندگان در معرفت خداوند تعالی هستند؛ کسانی که آنچه را درک نمی‌کنند و نمی‌دانند، روایت می‌کنند.