این همان فرموده اوست که ﴿سپس روزه را تا شب به پایان رسانید﴾، این بیانی است از سوی او، پس معنای روزه، تقیه است و افطار، همان تصریح (آشکارا بیان کردن) و خروج از تقیه است، زیرا مؤمن هرگاه در دولتِ مخالف (دوران حاکمیت دشمنان) آنچه را که بر آن است (عقایدش را) برای غیر مستحق (نااهل) آشکار کند، هر آینه روزه خود را گشوده و از احرام خویش بیرون آمده است (یعنی حرمت پیمان حفظ اسرار را شکسته است)».
وَقَدْ رُوِيَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَليهِ السَّلامُ أَنَّهُ قَالَ لِجَمَاعَةٍ مِنْ أَصْحَابِهِ: أَتَدْرُونَ مَعْنَى قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى ﴿شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِلنَّاسِ﴾1 مَا هُوَ؟ فَقَالُوا: لَا يَا سَيِّدَنَا، فَقَالَ: قَوْلُهُ شَهْرُ يَعْنِي هَاشِمٌ.
واز محمد بن سنان (علیه السلام) روایت شده است که به گروهی از اصحاب خود گفت: آیا معنای این فرموده خداوند تعالی را می‌دانید که ﴿ماه رمضان که در آن قرآن برای هدایت مردم نازل شد﴾ چیست؟ پس گفتند: نه، ای سرور ما، فرمود: فرموده او «شَهْر» (ماه) یعنی هاشم (جد پیامبر).
وَقَوْلُهُ: رَمَضَانَ «يَعْنِي عَبْدَ مَنَافٍ أَبَا طَالِبٍ» الَّذِي أُنْزَلَ: «يَعْنِي عَبْدَ اللَّهِ»، فِيهِ: «يَعْنِي الزُّبَيْرَ و هُوَ عَمُّ رَسُولِ اللَّهِ» و قَوْلُهُ: الْقُرْآنُ «يَعْنِي مُحَمَّدًا»، و قَوْلُهُ: هُدًى «يَعْنِي أَمِيرَ النَّحْلِ بِمَعْرِفَتِهِ إِهْتَدَى الْخَلْقُ».