این روایت را شیخ مورد اعتماد، ابوالحسین محمد بن علی جَلّی (رضی الله عنه) در باب و ضو و شروط آن، و اشخاصِ (مظاهرِ) تمام اعضایی که با آب شسته می‌شوند و مسح سر نقل کرده است، پس او (رضی الله عنه) فرمود:

وضو به تمامی، گرفتنِ علمِ «میم» از «سین» است (اشاره به علم الحروف و اسرار باطنی)، پس آن را با «بِسْمِ اللَّهِ» آغاز می‌کنی؛ «بِسمِ» همان «سین» است و «اللَّهُ» همان «میم» است، سپس شستن دست پیش از و ارد کردن آن در ظرف آب است و این ادب است نه فریضه، سپس شستن صورت است و آن فریضه می‌باشد، چنانکه خداوند تعالی (که نامش بزرگ است) فرمود: ﴿چون به [قصد] نماز برخاستید، صورت و دست‌هایتان را تا آرنج بشویید.

پس صورت، شخصِ (تجلی، مظهر) «میم» (که عزتش شکوهمند باد) است، زیرا او و جه‌الله (صورت خدا) و نزد او و جیه (صاحب آبرو و منزلت) و آبرومندترینِ خلق نزد اوست، و دربارهٔ او، (خداوند) ازل (که ثنایش بزرگ باد) می‌فرماید: ﴿و او نزد خدا آبرومند بود﴾²، و معنای «بود» (کان) آن است که او پیش از «فصل» (جدایی عوالم) و آفرینش خلق و جود داشت، و در صورت پنج سوراخ است: دو چشم، دو بینی و یک دهان، که دلیلی بر ظهور «میم» در پنج شخص (اشاره به پنج تن آل عبا) است.

و معنای و ارد کردن آب در دهانت هنگام مضمضه (گرداندن آب در دهان) آن است که «فم» (دهان) شخصِ (مظهرِ) «فاء» است و در آن زبانِ ناطق به توحید