(اداره‌کننده) تمامِ مُلک (پادشاهی و هستی) است، و فحشاء و منکر، همان اولی و دومی هستند، که خداوند هر دو را لعنت کند، سَروَرِ میم از آن دو و از و لایتشان (پذیرش حاکمیت و سرپرستی آن دو) نهی می‌کند.
وَقَدْ شَرَحَ هَذَا شَيْخُنَا الثِّقَةُ أَبُو الْحُسَيْنِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فِي كِتَابِ الصَّلَاةِ و غَنَيْنَا بِشَرْحِهِ عَنْ إعَادَتِهِ، و قَدْ قَرَنَ اللَّهُ تَعَالَى فِي كِتَابِهِ الزَّكَاةَ بِالصَّلَاةِ فِي قَوْلِهِ عَزَّ و جَلَّ: ﴿وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ و آتُوا الزَّكَاةَ﴾(1).
وَفِي قَوْلِهِ ﴿قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى و ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى﴾(2) فَالزَّكَاةُ هِيَ الْبَابُ، و الصَّلَاةُ السَّيِّدُ مُحَمَّدٌ، فَقَوْلُهُ عَزَّ و جَلَّ: ﴿قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى﴾ أَرَادَ بِهِ قَدْ أَفْلَحَ مَنْ عَرَفَ الْبَابَ سَلْسَلَ و أَنَّ مَعْرِفَتَهُ بَاطِنُ الزَّكَاةِ ﴿وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى﴾ الِاسْمُ السَّيِّدُ مُحَمَّدٌ الَّذِي مَعْرِفَتُهُ بَاطِنُ الصَّلَاةِ لِيَكُونَ الْمُؤْمِنُ الْعَارِفُ قَدْ دَخَلَ مِنْ الْبَابِ حَتَّى و صَلَ إلَى مَعْرِفَةِ الْحِجَابِ، قَالَ اللَّهُ عَزَّ و جَلَّ: ﴿وَأَتَوْا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا﴾(3)
و شیخ موثق ما، ابوالحسین که خداوند از او راضی باد، این را در کتاب «الصلاة» شرح داده است و شرح او ما را از تکرارش بی‌نیاز کرده است، و خداوند تعالی در کتابش زکات را با صلاة قرین ساخته در این فرموده‌اش عز و جل: ﴿و صلاة را برپا دارید و زکات را بپردازید﴾، و در این فرموده‌اش: ﴿به راستی رستگار شد آنکه تزکیه کرد و نام