وَما اين كتاب را به دُعا پايان می‌دهيم، و از خداوند به اسماء حُسنی (نام‌های نيكوی او) و مقامات كُبری (جايگاه‌های بزرگ و برتر او) مسئلت می‌كنيم كه آنچه از معرفت خويش به ما عطا كرده نزد ما استوار گرداند، و آنچه از اقرار به و جود او و رؤيت او به ما بخشيده در ما ثابت بدارد، و ما را موفق گرداند به پيروی از اوامر او كه مايه خشنودی اوست، و پرهيز از محرّمات (چيزهای حرام شده) و نواهی (نهی‌ها و بازداشتن‌های او) بی‌گمان او شنواى دعاست و كردارش همه رضا (خشنودی) است.