پاسخ از جانب مولای ما - که عزّتش شکوهمند باد - چنین بود که فرمود: «آن [وجودی] که خداوند نورش را به و سیلهٔ او آشکار ساخت و سرّش را در او به و دیعه نهاد و بر پشت او استوا یافت (بر او تجلی و استیلا یافت) و بر شانه‌هایش قرار گرفت (او را در بر گرفت)،» ابوحنیفه گفت: پس کدام یک بزرگتر است، او یا آسمان‌ها و زمین؟ مولای ما – که عزّتش شکوهمند باد – فرمود: «برای عرش خدا نهایتی (حد و پایانی)