معرفتِ میم (شناخت حقیقت محمدی) را بر تمام مؤمنان و اجب (مقرر) کرد، پس هر که او را شناخت، خدا را شناخته است.

وَقَالَ اللَّهُ عَزَّ و جَلَّ فِي كِتَابِهِ الْعَزِيزِ: ﴿قَالُوا يَا شُعَيْبُ أَصَلَاتُكَ تَأْمُرُك أَنْ نَتْرُكَ مَا يَعْبُدُ آبَاؤُنَا﴾(¹)وَقَالَ عَزَّ و جَلَّ: ﴿إنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ و الْمُنْكَرِ﴾(²) فَأَوْجَدْنَا عَزَّ و جَلَّ أَنَّ هَذِهِ الصَّلَاةَ آمِرَةٌ نَاهِيَةٌ و أَنَّهَا تَأْمُرُ و تَنْهِي.

و خداوند عز و جل در کتاب عزیزش فرمود: ﴿گفتند ای شعیب، آیا صلاة تو (پیوند و پرستش تو) به تو امر می‌کند که آنچه پدرانمان می‌پرستیدند را رها کنیم﴾، و [او که] عز و جل است فرمود: ﴿همانا نماز از فحشاء و منکر بازمی‌دارد﴾، پس [خداوند] عز و جل برای ما آشکار ساخت (به ما فهماند) که این صلاة، امرکننده و نهی‌کننده است و اینکه آن امر می‌کند و نهی می‌نماید.

وَقَدْ و جَدْنَا هَذِهِ الصَّلَاةَ الظَّاهِرَةَ غَيْرَ أَمِرَةٍ و لَا نَاهِيَةٍ، و إِنَّمَا هُوَ السَّيِّدُ الْمِيمُ الْآمِرُ النَّاهِي الْمُدَبِّرُ لِجَمِيعِ الْمَلِكُ، و الْفَحْشَاءُ و الْمُنْكَرُ هُمَا الْأَوَّلُ و الثَّانِي لَعَنَهُمَا اللَّه، يُنْهِي السَّيِّدُ الْمِيمَ عَنْهُمَا و عَنْ و لَايَتِهِمَا.

و ما این صلاةِ ظاهری (نماز آشکار) را نه امرکننده و نه نهی‌کننده یافتیم، و جز این نیست که او (آن صلاة حقیقی) سَروَرِ میم است که امرکننده، نهی‌کننده و تدبیرگرِ