لَا تُبَاعُ و لَا تُشْتَرَى، و هُوَ يَقُولُ: "لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ يَا لَاهُوتُ لَبَّيْكَ يَا مَعْدِنَ المَلَكُوتِ لَبَّيْكَ يَا مَنْ ظَهَرَ فِيمَا بَطَنَ و بَطَنَ فِيمَا ظَهَرَ، و ظَهَرَ فِي اِسْتِتَارٍ و اسْتَتَرَ فِي ظُهُورٍ، و دَعَا مِنْ نَفْسِهِ إِلَى نَفْسِهِ بِنَفْسِهِ، فَأَنْتَ اللَّهُمَّ أَمِيرُ النَّحْلِ أَشْرَقَ اللَّهُمَّ نُورُكَ و تَجَلَّتْ أَسْمَاؤُكَ، و لَا إِلَٰهَ غَيْرُكَ، يَا أَمِيرَ النَّحْلِ آمِنِّي مِنْ مُسُوخِيَتِكَ مِنَ الْمَسْخِ و النَّسْخِ و الْفَسْخِ و الْوَسْخِ و الرَّسْخِ إِنَّكَ عَلَى ذَلِكَ قَادِرٌ بِرَحْمَتِكَ يَا مَوْلَايَ يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ ثَلَاثًا"،قُلْتُ: يَا غُلَامُ، عَلَيَّ بِالرَّجُلِ، فَوَقَفَ حَذَائِي و أَخْرَجَ رَأْسَهُ مِنَ الْجُبَّةِ فَإِذَا هُوَ شَابٌّ أَحْسَنُ مِنَ الشَّمْسِ و أَبْهَى مِنَ الْقَمَرِ، فَقَالَ لِي: مَالَكَ يَا دَاوُودُ؟ فَقُلْتُ: يَا مَوْلَايَ تَكْتُبُ لِي هَذِهِ التَّلْبِيَةَ، فَقَالَ: تَدْفَعُ لِي مِنْ مَالِكَ عِوَضًا،فَقُلْتُ: يَا غُلَامُ اِدْفَعْ إِلَيْهِ ثَلَاثَمِائَةِ دِرْهَمٍ فَقَالَ لِي: و مَا عَلَيْكَ لَوْ دَفَعْتَ الْعَشَرَةَ آلَافِ دِرْهَمٍ؟ فَقُلْتُ لَهُ: يَا أَخِي الْمَالُ قَلِيلٌ و الْإِخْوَانُ كَثِيرُونَ فَقَالَ لِي: يَا دَاوُودُ لَوْ أَقَمْتَ الفَرْضَ فِيَّ لَكَانَ مَقَامَ إِخْوَانِي، يَا دَاوُودُ إِنَّ لِلَّهِ عَبِيدًا لَوْ أَشَارُوا إِلَى حَصْبَاءِ هَذِهِ الأَرْضِ لَصَارَتْ يَوَاقِيتًا و ذَهَبًا و فِضَّةً، قَالَ دَاوُودُ: فَوَاللَّهِ لَقَدْ تَخَايَلَ لِي أَنَّ الأَرْضَ بِأَسْرِهَا دُرٌّ و يَوَاقِيتٌ و ذَهَبٌ و فِضَّةٌ، فَرَكَلَ الأَرْضَ و قَالَ: إِنَّمَا أَرَدْنَاكَ إِشَارَةً لَا حَاجَةً إِلَيْكِ، ثُمَّ كَتَبَ لِي هَذِهِ التَّلْبِيَةَ و غَابَ فَلَمَ أَرَهُ.

وشیخ مورد اعتماد (ثقه) ابوالحسین محمد بن علی الجِلّی رضی الله عنه برایم حدیث کرد و گفت که ابوعبدالله حسین بن حمدان الخُصَیبی (خداوند روحش را مقدس گرداند) از داوود بن حمدان برایم حدیث کرد که او گفت: مولایمان امیرالمؤمنین (عزتش شکوهمند باد) را زیارت کردم در حالی که پانزده تن از غلامانم همراهم بودند و ده هزار درهم با خود داشتم که آن را برای فقرای مؤمنین در حین زیارت خارج کرده بودم ناگهان