الْوَقْتُ الرَّابِعُ «الْعِشَاءُ الْآخِرُ» و هُوَ دَلِيلٌ عَلَى الْحَاءِ الثَّانِي سَيِّدُنَا الْحُسَيْنُ عزَّ عِزُّهُ لِأَنَّهُ الرَّابِعُ مِنْ أَشْخَاصِ الْمِيمِ.
وقت چهارم «عشاء آخر» (نماز عشاء) است، و آن دلیلی (نشانه) بر حاء دوم، یعنی سرور ما حسین که عزتش بزرگ باد، می‌باشد، زیرا او چهارمین از اشخاصِ میم است.
الْوَقْتُ الْخَامِسُ «الْفَجْرُ» دَلِيلٌ عَلَى السَّيِّدِ مُحَسِّنٍ لِأَنَّهُ الْخَامِسُ مِنْ أَشْخَاصِ الْمِيمِ عزَّ عِزُّهُ.
وَأَمَّا مَعْنَى قَوْلِ السَّيِّدِ الرَّسُولِ عزَّ عِزُّهُ: "مَنْ لَا صَلَاةَ لَهُ لَا دِينَ لَهُ" فَإِنَّهُ أَرَادَ بِهِ: مَنْ لَمْ يَعْرِفْ السَّيِّدَ مُحَمَّدٌ بِحَقِيقَتِهِ فَلَا دِينَ لَهُ و قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ و جَلَّ: ﴿إنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَوْقُوتًا﴾(1) مَعْنَاهُ: إنَّ الْأَزَلَ عَزَّ و جَلَّ كَتَبَ مَعْرِفَةَ الْمِيمِ عَلَى سَائِرِ، الْمُؤْمِنِينَ فَمَنْ عَرَفَهُ عَرَفَ اللَّهَ.
و اما معنای فرموده‌ی سَروَرِ رسول که عزتش بزرگ باد: «آنکه صلاة ندارد، دین ندارد» پس همانا مرادش این بود: هر کس سَروَر محمد را به حقیقتش نشناسد (به معرفت حقیقی او نرسد)، پس دینی ندارد، و فرموده‌ی خداوند عز و جل: ﴿همانا صلاة بر مؤمنان نوشته‌ای زمان‌دار بود﴾، معنایش این است: همانا اَزَل (خداوند) عز و جل