دروغ گفت آنکه مرا به چیزی تشبیه کرد یا اشیاء را به من تشبیه نمود یا پنداشت که دیدگان مرا درمی‌یابند و اوهام مرا ملاحظه می‌کنند یا اشیاء بر من سبقت می‌گیرند، و چگونه درک می‌شود کسی که برای او نهایتی نیست و برایش هیچ کیفوفیت (چگونگی)، ماهیت (چیستی)، کانیّت (بودگی یا حالت و جودی) و کمیّت (چندی و مقدار) دانسته نمی‌شود؟ پس منزه است آنکه اینچنین است، نه آنگونه که ملحدان در نام‌هایش، و باطل‌گرایان در توحیدش، و تشبیه‌کنندگان در ربوبیتش، و مشرکان در الوهیتش او را و صف کردند ای غلبا، این صفت من است و به راستی که "ما از نزد خویش به تو ذکری (یادآوری و کتابی) عطا کردیم"»
وَحَدَّثَنِي الشَّيْخُ الثِّقَةُ أَبُو الْحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْجِلِّيُّ قَالَ حَدَّثَنِي الْحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ الْخُصَيْبِيُّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو مُحَمَّدٍ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْفَارِسِيُّ الْجَنَّانُ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَازِمٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حَسَكَةَ رَفَعُهُ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا أَنَّهُ قَالَ: كُنَّا بِحَضْرَةِ مَوْلَانَا الصَّادِقِ عزَّ عِزُّهُ بِالْمَدِينَةِ إِذْ و رَدَ عَلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ و جُوهِ «آلَتِنَا بِخُرَاسَانَ» و مَعَهُ عِدَّةٌ مِنَ الْأَبَاعِرِ مُحَمَّلَةٌ غَرَائِبَ الْيَمَنِ و خُرَاسَانَ و سَائِرِ بِلَادِ فَارِسَ و عُمَانَ عِدَّةٌ مِنْهَا و فِيهَا مَا يَحْمِلُ مَالًا كَانَ قَدْ أَعَدَّهُ الشِّيعَةُ بِخُرَاسَانَ مِنْ زَكَاتِهِمْ و فُطُورِهِمْ فَحَمَلُوهُ مَعَ رَجُلٍ مِنْهُمْ يُعْرَفُ بِأَبِي سَلِيطٍ فَدَخَلَ بِهَا عَلَى مَوْلَانَا و أُحْضِرَتْ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَبِلَها بِأَحْسَنِ قَبُولٍ و أَنْزَلَ أَبَا سَلِيطٍ و مَنْ مَعَهُ فِي دَارِهِ و أَخْدَمَهُ غِلْمَانَهُ و حَشَمَهُ و أَكْرَمَهُ الْإِكْرَامَ التَّامَّ، و كَانَ يُحْضِرُهُ الْمَائِدَةَ مَعَهُ و يُجْلِسُهُ إِلَى جَانِبِهِ و يُلْقِمُهُ بِيَدِهِ و يَرَى عَلَى الْمَائِدَةِ مِنْ غَرَائِبِ الْأَطْعِمَةِ مَا يَكُونُ فِي الْأَوَانِ و غَيْرِ الْأَوَانِ مِنْ صُنُوفِ الْحُلْوِ أَوْ الْحُمْلَانِ و مِنَ الدَّجَاجِ و