أَنَا يُوسُفُ صَاحِبُ الجُبِّ، و الجُبُّ البَحْرُ المُتَوَسِّعُ فِي عِلْمِي مَنْ شَرِبَ مِنْهُ كَانَ حَيًّا لَا يَمُوتُ، و حِجَابِي مُوسَى و سَمَ أَوْلِيَائِي بِالمَعْرِفَةِ و الرُّجُوعِ إِلَيَّ و هُوَ عِيسَى المَسِيحُ، و أَنَا ظَاهِرٌ بِشَمْعُونَ الصَّفَا، مَسَحَ أَرْضِي و سَمَائِي و خَلْقِي فَهُمْ فِي قَبْضَتِهِ بِأَمْرِي، مِنِّي بَدْؤُهُمْ و إِلَيَّ مَعَادُهُمْ، و حِجَابِي مُحَمَّدٌ المَحْمُودُ أَقَامَ أَوْلِيَائِي بِأَمْرِي مِنْ نُورِي، و أَنَا عَلِيٌّ عَلَوْتُ عَلَى خَلْقِي و دَبَّرْتُهُمْ بِلُطْفِي و قُدْرَتِي و رَحْمَتِي و حِجَابِي فَاطِرٌ طَافَ عَلَى خَلْقِي و فَطَرَ أَوْلِيَائِي إِلَى مَعْرِفَتِي، و حِجَابِي الحَسَنُ لِيَ الأَسْمَاءُ الحُسْنَى و أَنَا الرَّفِيعُ الأَعْلَى رَفَعْتُ أَوْلِيَائِي إِلَى المَنْزِلَةِ العُلْيَا، و أَنَا عَلِيٌّ الَّذِي ظَهَرْتُ لِأَوْلِيَائِي و عِبَادِي، و أَنَا الحُسَيْنُ إِسْمِي المَعْبودُ، و أَنَا الظَّاهِرُ بِالوَصِيَّةِ و الإِمَامَةِ، و حِجَابِي المِيمُ ظَاهِرٌ بِالنُّبُوَّةِ و الرِّسَالَةِ، أَنْكَرَ عِبَادِي حِجَابِي، كَذَلِكَ اللَّهُ و وَلِيُّهُ لَا مُتَّصِلٌ بِهِ و لَا مُنْفَصِلٌ مَعَ إِسْمِي و لَا مَعًا".
از محمد بن سنان از داوود بن کثیر الرقي روایت شده است که گفت: در مکه بودم که مولایم باقر (عزّ عزّه) هنگام شب (عشاء) دستم را گرفت و وارد [محل] طواف شد و هفت شوط (دور) طواف کرد، در حالی که هر شوطی هفت بار بود (یعنی در مجموع چهل و نه دور)، و میان هر شوطی دو رکعت نماز خواند، سپس سجدهٔ شکر به جای آورد و من نیز با او به سجده رفتم، او سجده را طولانی کرد، پس من سر خود را بلند کردم در حالی که او همچنان در همان حال بود، من چندین بار دیگر سجده کردم و طواف نمودم و نماز خواندم و او همچنان در همان حال بود، سپس مدتی طولانی نشستم و مرا حاجتی پیش آمد، پس نشانه‌ای گذاشتم و به منزلم آمدم و حاجتم را برآورده ساختم و بازگشتم و او همچنان بر همان حال در سجده بود، پس هفت دور طواف کردم و به انتظار او