نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْهَا أَوْ مِثْلِهَا﴾ (هر آیه‌ای را که نسخ کنیم یا آن را به [دست] فراموشی بسپاریم، بهتر از آن یا مانند آن را می‌آوریم)، پس ناسخ، [شخصِ] حاضر و مقیم است و منسوخ، [شخصِ] گذشته است، و عمل به گفته ناسخ و اجب است، هرچند برخلاف چیزی باشد که منسوخ آورده است، پس بر امت و اجب است که به آن عمل کنند و آنچه را که آنکه گذشته و منسوخ است بدان امر کرده بود، ترک نمایند»

وَقَدْ سُئِلَ الصَّادِقُ عزَّ عِزُّهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ و جَلَّ: ﴿لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ﴾¹ فَقَالَ: "لِكُلِّ دَوْرٍ شَخْصٌ فِيهِ، و الأَجَلُ هُوَ الدَّوْرُ، و الكِتَابُ هُوَ صَاحِبُ النُّطْقِ و الشَّرْعِ".

واز صادق – که عزتش افزون باد – درباره این گفته خداوند عزّ و جلّ پرسیده شد: ﴿لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ﴾ (برای هر زمانی، کتابی [و سرنوشتی] است)، پس فرمود: «برای هر دوری (عصری)، شخصی در آن است، و "اَجَل" همان "دور" است، و "کتاب" همان صاحبِ نطق و شریعت است»