و از و جهی دیگر روایت شده است: «همانا "تنزیل" همان شخصِ غایت (مقصد نهایی) است، و "تأویل" شناختِ «المعنی» (حقیقت الهی) به حقیقتِ آن است، پس اما باطنِ حلال در آن، پس حلال همان حُجُب (پرده‌ها)، ابواب (درها)، ایتام، و نقباء (مراتب روحانی) هستند و ولایت آنها و گرفتن [علم] از ایشان حلال است، و اما باطنِ تحریم، پس حرام کسی است که از طواغیت (غاصبان حق) با ایشان مخالفت کرده باشد، و ولایت هر کسی که آنان را دوست بدارد، حرام است.
و اما "ناسخ" (نسخ‌کننده)، همان شخصِ «میم» (حقیقت محمدی) است که در هر قبه (عصری) ظاهر است و برپاکننده شریعت و دعوت است، و اما "منسوخ" (نسخ‌شده) همان شخصِ گذشته و غایب است، به دلیل این گفته تعالی: ﴿مَا نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِهَا