مبارک باد -: ﴿وَمَا تَسْقُطُ مِنْ و رَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُهَا و لَا حَبَّةٍ فِي ظُلُمَاتِ الْأَرْضِ و لَا رَطْبٍ و لَا يَابِسٍ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ﴾ (و هیچ برگی [از درختی] نمی‌افتد، مگر آنکه آن را می‌داند، و نه هیچ دانه‌ای در تاریکی‌های زمین، و نه هیچ تر و خشکی، جز آنکه در کتابی آشکار [ثبت] است)، و گفته او در حکایت از کافران و سخنشان در روز کشف (قیامت): ﴿يَا و يْلَتَنَا مَالِ هَذَا الْكِتَابِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةً و لَا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا﴾ (ای و ای بر ما! این چه کتابی است که هیچ [کار] کوچک و بزرگی را فرو نگذاشته مگر آنکه آن را به شمار آورده است).
و او (محمد) همان سَروَر ما محمد است، و او "ذکر" است به دلیل این گفته تعالی: ﴿قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا رَسُولًا﴾ (همانا خداوند به سوی شما "ذکری" فرو فرستاد [یعنی] رسولی)، و این گفته عزّ و جلّ: ﴿فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ﴾ (پس اگر نمی‌دانید، از "اهل ذکر" بپرسید)، پس "ذکر" همان سَروَر ما محمد است، و "اهل ذکر" همان آل محمد هستند.
پس "قرآن" همان محمد است، و "آیات قرآن" ظهورات او در هر چرخه (کَوْر) و دوره (دَوْر) و قبه (عالم) است.
و این گفته تعالی: ﴿مِنْهُ آيَاتٌ مُّحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ و أُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ﴾ (بخشی از آن، آیات «محکم» [صریح و روشن] است که آنها اساس کتابند؛ و بخشی دیگر «متشابه» است).