باب بیست و دوم در شناخت قرآن و شخصِ آن و اینکه محکم و متشابه آن چیست

سُئِلَ العَالِمُ عزَّ عِزُّهُ فَقِيلَ لَهُ: يَا سَيِّدَنَا لِمَ سُمِّيَّ القُرْآنُ قُرْآنًا؟ فَقَالَ: "لِقُرْبِهِ مِنَ اللَّهِ تَعَالَى و إِنَّهُ هُوَ السَّيِّدُ الأَكْبَرُ الَّذِي لَيْسَ بَيْنَهُ و بَيْنَ بَارِئِهِ فَاصِلَةٌ و لَا و اسِطَةٌ، و قَدْ قَالَ عَزَّ و جَلَّ: ﴿يس ۝ و الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ ۝ إِنَّكَ لَمِنَ المُرْسَلِينَ﴾¹ فَهُوَ يس و هُوَ القُرْآنُ".

از عالِم – که عزتش افزون باد - پرسیده شد و به او گفته شد: «ای سرور ما، چرا قرآن، "قرآن" نامیده شد؟»