وَرَوَاهُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الحُسَيْنُ بْنُ هَارُونَ الصَّائِغُ فِي بَعْضِ مُصَنَّفَاتِهِ يَرْفَعُ الإِسْنَادَ إِلَى المُفَضَّلِ مِنْهُ السَّلَامُ أَنَّهُ قَالَ: "وَرَدَ عَلَى مَوْلَانَا الصَّادِقِ عزَّ عِزُّهُ ثَلَاثَةُ نَفَرٍ مِنَ المُؤْمِنِينَ فَأَنْزَلَهُمْ فِي دَارٍ لَهُ و كَانَ يَنْفُذُ إِلَيْهِمْ رِزْقُهُمْ فِي كُلِّ يَوْمٍ ثَلَاثُ رُمَّانَاتٍ و إِنَّ بَعْضَ إِخْوَانِهِمْ المُؤْمِنِينَ و رَدَ عَلَيْهِمْ فَأَنْزَلُوهُ مَعَهُمْ فِي بَيْتِهِمْ و أَقَامَ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ يَأْكُلُ مَعَهُمْ مِمَّا يَأْكُلُونَ، فَلَمَّا كَانَ اليَوْمُ الرَّابِعُ خَرَجَ أَخُوهُمْ القَادِمُ عَلَيْهِمْ لِحَاجَةٍ لَهُ فَتَذَاكَرُوا أَمْرَ أَخِيهِمْ و أَنَّ لَهُ عِنْدَهُمْ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ و أَنَّ اَلْمَوْلَى قَدْ عَلِمَ بِهِ و لَا يَنْفُذُ رِزْقُهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ فِي حَدِيثِهِمْ يتَذَاكَرُونَ أَمْرَ أَخِيهِمْ إِذْ ظَهَرَ لَهُمْ المَوْلَى مَعَهُمْ فِي بَيْتِهِمْ فَقَالَ لَهُمْ: قَدْ عَلِمْتُ مَا أَنْتُمْ فِيهِ، أَنَّ أَخَاكُمْ يُقِيمُ التَّقِيَّةَ فِي الخَلَوَاتِ فَلَا رِزْقَ لَهُ عِنْدِي، فَقَالُوا يَا مَوْلَانَا فَنَقُولُ لَهُ ذَلِكَ؟ فَقَالَ: قُولُوا، ثُمَّ غَابَ عَنْهُمْ، فَلَمَّا عَادَ أَخُوهُمْ أَخْبَرُوهُ بِمَا قَالَ اَلْمَوْلَى، فَبَكَى الرَّجُلُ و اسْتَقَالَ و تَابَ و أَنَابَ فَلَمَّا كَانَ مِنَ الغَدِ جَاءَتْ أَرْزَاقُهُمْ و جَاءَ رِزْقُهُ مَعَهُمْ".

وابوعبدالله حسین بن هارون صائغ آن را در برخی از تألیفات خود روایت کرده و اسناد را به مفضل (سلام بر او باد) می‌رساند که گفت: «سه نفر از مؤمنان بر مولایمان صادق (عزتش و الا باد) و ارد شدند، پس ایشان آنها را در خانه‌ای از خود جای داد و هر روز روزیِ آنها که سه انار بود برایشان فرستاده می‌شد، و همانا یکی از برادران مؤمنشان بر آنها و ارد شد، پس او را با خود در خانه‌شان جای دادند و سه روز ماند و از آنچه آنها می‌خوردند، با آنها می‌خورد، چون روز چهارم شد، آن برادرشان که بر آنها و ارد شده بود برای کاری بیرون رفت، پس آنها درباره برادرشان گفتگو کردند که او سه روز است نزد آنهاست و مولا از او آگاه شده و لی روزی‌اش را نمی‌فرستد، در همین حین