باب بیست و یکم شناخت آنچه از نهی از به کار بردن تقیه میان مؤمنان و ارد شده است

رُوِيَ عَنِ المُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ مِنْهُ السَلامُ أَنَّهُ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى مَوْلَايَ الصَّادِقِ عزَّ عِزُّهُ فَقَالَ: "يَا مُفَضَّلُ إِيَّاكَ أَنْ تُقِيمَ شَيْئًا مِنْ ذَاتِ الرَّدَى" قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ و مَا ذَاتُ الرَّدَى؟ قَالَ: "مِنْ هَذِهِ الضدُودِ" قُلْتُ: و مَا هَذِهِ الضدُودُ؟ قَالَ: "مِنْ صَوْمٍ أَوْ صَلَاةٍ أَوْ حَجٍّ أَوْ جِهَادٍ فَمَنْ أَقَامَهُنَّ مُتَدَيِّنًا بِهِنَّ فَقَدْ اِتَّخَذَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ، ثُمَّ قَالَ: المُقِيمُ لَهَا سِرًّا كَالتَّارِكِ لَهَا عَلَانِيَةً، و التَّارِكُ لَهَا عَلَانِيَةً كَالمُقِيمِ لَهَا سِرًّا".

از مفضل بن عمر (سلام بر او باد) روایت شده است که گفت: بر مولایم صادق (عزتش و الا باد) و ارد شدم، پس فرمود: «ای مفضل، مبادا چیزی از ذاتِ الرَّدی (ذات هلاکت و نیستی) را برپا داری»، گفتم: فدایت شوم، ذاتِ الرَّدی چیست؟ فرمود: «از این اضداد (چیزهای مخالف و متضاد با حقیقت) است»، گفتم: و این اضداد چیست؟ فرمود: «از روزه یا نماز یا حج یا جهاد، پس هر کس آنها را برپا دارد در حالی که به آنها دینداری می‌کند (آنها را به عنوان اصل دین و برای عبادت انجام می‌دهد)، همانا با خداوند، معبود دیگری را برگزیده است»، سپس فرمود: «برپادارنده آن در نهان، مانند ترک‌کننده آن در آشکار است، و ترک‌کننده آن در آشکار، مانند برپادارنده آن در نهان است».