خواهیم کرد﴾ و فرموده‌اش: ﴿پس برادران شما در دین هستند﴾ برای ما به روشنی بیان کرد که خداوند هرگاه بخواهد مؤمنی را تأیید کند، او را با معرفت مؤمنی دیگر یاری می‌کند و اینگونه بازویش را استوار می‌سازد، پس اگر مؤمن رابطه‌اش را با برادرش قطع کند، دینش را قطع کرده است».

وَقَدْ سُئِلَ العَالِمُ عزَّ عِزُّهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى: ﴿فَمِنْهُمْ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ﴾¹ قَالَ: يَعْنِي ظَالِمٌ لِأَخِيهِ بِتَقْصِيرِهِ فِي حَقِّهِ لِأَنَّ نَفْسَ المُؤْمِنِ هُوَ أَخُوهُ، و قَوْلُهُ: ﴿وَمِنْهُمْ سَابِقٌ بِالخَيْراتِ﴾² قَالَ: هُوَ الَّذِي سَبَقَ بِالخَيْرِ إِلَى أَخِيه قَبْلَ نَفْسِهِ و يَبْدَأُهُ بِهِ و يُؤْثِرُهُ عَلَى رُوحِهِ".

واز عالم (که عزتش و الاست) درباره‌ی این سخن خداوند متعال: ﴿پس برخی از آنان ستمکار بر خویشتن‌اند﴾ پرسیده شد، فرمود: «یعنی به سبب کوتاهی در حق برادرش، به او ستم کرده است، زیرا نَفسِ (خودِ) مؤمن همان برادر اوست»، و درباره‌ی این سخن: ﴿و برخی از آنان در کارهای نیک پیشی گیرنده‌اند﴾ فرمود: «او کسی است که در نیکی کردن به برادرش بر خود پیشی می‌گیرد و از او آغاز می‌کند و او را بر جان خویش ترجیح می‌دهد (ایثار می‌کند)».

وَسُئِلَ العَالِمُ عزَّ عِزُّهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى: ﴿إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ المُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ و أَمْوَالَهُمْ﴾³ قَالَ: "مْعَنَاهُ أَنَّهُ اشْتَرَطَ عَلَيْهِمْ لِإِخْوَانِهِمْ شُرُوطًا و ضَمِنَ لَهُمْ أَنْ يُرْبِحَهُمْ عَلَيْهَا