حسن آنها را گرفت و به ابوشعیب داد و فرمود: "آنها را مُهر کن و به صاحبانشان بازگردان".

پس ابوشعیب آنها را گرفت و با خاتم خود مهر کرد و فریاد زد: "ای ربیعه، دینارت را بگیر که آنچه درباره‌اش پرسیدی، بر آن است،" و ندا داد: "ای حامد، دینارت را بگیر که آنچه درباره‌اش پرسیدی، بر آن است، ای طاهر، دینارت را بگیر که آنچه درباره‌اش پرسیدی بر آن است، ای هبه، دینارت را بگیر که آنچه درباره‌اش پرسیدی، بر آن است، پس هر یک دینارش را گرفت و آن را خواندند و ناگهان بر آن نوشته بود: «لَا إِلَٰهَ إِلَّا الْمَوْلَى الْحَسَنُ الْعَسْكَرِيُّ إِسْمُهُ مُحَمَّدٌ و بَابُهُ مُحَمَّدٌ» (معبودی جز مولا حسن عسکری نیست، اسم او محمد است و باب او محمد است)، و بر روی دیگرش: «لَا إِلَٰهَ إِلَّا الْحَسَنُ الْعَسْكَرِيُّ إِسْمُهُ مُحَمَّدٌ و بَابُهُ أَبُو شُعَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ نُصَيْرٍ النُّمَيْرِيُّ مَنْ قَالَ غَيْرَ هَذَا فَقَدْ إِفْتَرَى» (معبودی جز حسن عسکری نیست، اسم او محمد است و باب او ابوشعیب محمد بن نصیر نمیری است، هر کس غیر از این بگوید، همانا افترا بسته است)، پس اسحاق گفت: "ای مولای من، چرا شما خودتان آن را مهر نکردید؟".

[امام] فرمود: "قدرت در جایی حلول کرد که آن قادر اراده فرمود،" سپس فرمود: "ای ربیعه، دینارت را به اسحاق بده تا بخواند،" چون آن را خواند، رنگش تغییر کرد و خاموش و سرخ شد و گفت: "امت هلاک شد،" مولا حسن فرمود: "اگر تو [در میانشان] باشی، پس اسحاق سرخ شد، مولا فرمود: "اسحاق سرخ شد، محمد بن جندب گفت: "وآن چهار نفر در نهایت سرور و شادی خارج شدند، پس از آن، من به اسحاق نگاه می‌کردم