پس [جابر] فرمود: «آیا دوست داری او را در مقابلت حاضر کنم تا ببینی چه بر سرش آمده است؟» گفتم: «آری، ای مولای من،» [محمد بن صدقه] گفت: «پس لبانش را با [کلماتی] که من نمی‌دانستم، حرکت داد و زمان زیادی نگذشت که ناگهان آن مرد در غل و زنجیر آهنین در مقابل من بود،» پس [جابر] فرمود: «می‌خواهی با او چه کنم؟» گفتم: «ای مولای من، امر از آنِ خدا و شماست،» پس فرمود: «ای زمین، او را بگیر!» و زمین او را در خود فرو برد و پس از آن دیگر او را ندیدم.
پس گفتم: «به خداوند و آیاتش و مقاماتش و ابوابش (درگاه‌های رحمت و معرفتش) ایمان آوردم»
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَلَاءِ عَنْ إِدْرِيسَ عَنْ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ يُونُسَ عَنِ الْمُفَضَّلِ مِنْهُ السَّلَامُ قَالَ: "بَيْنَمَا جَابِرُ مَارٌّ فِي بَعْضِ طُرُقَاتِ الْكُوفَةِ إِذْ رَأَى قَوْمًا مُجْتَمِعِينَ عَلَى شَيْءٍ فَدَنَا مِنْهُمْ فَإِذَا بِمَيِّتٍ غَرِيبٍ و رَجُلٌ يَقُولُ كَفِّنُوهُ لِوَجْهِ اللَّهِ، و لَيْسَ أَحَدٌ يُكَفِّنُهُ، فَمَضَى جَابِرٌ لِحَاجَتِهِ و رَجَعَ فَإِذَا الْجَمَاعَةُ و الرَّجُلُ الْمَيِّتُ عَلَى حَالِهِمَا، فَتَقَدَّمَ جَابِرٌ إِلَى الْمَيِّتِ، فَقَالَ لَهُ: ثَبْ لَيْسَ لَكَ كَفَنٌ، فَوَثَبَ الْمَيِّتُ و هُوَ يَقُولُ: أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ، إِلَٰهُ جَابِرٍ و إِلَٰهِي و هُوَ حَسْبِي و نِعْمَ الْوَكِيلُ، فَطُلِبَ جَابِرٌ فَلَمْ يُقْدَرُ عَلَيْهِ" فَقِيلَ لِلرَّجُلِ: مَا الَّذِي رَأَيْتَهُ؟ فَقَالَ: رَأَيْتُ رَجُلًا يَقُولُ: حَسْبُنَا رَبُّنَا الَّذِي فَتَحَ الْبَصْرَةَ بِالْأَمْسِ و الْحَدِيثُ يَطُولُ فَقُلْتُ ذَاكَ بِتَثْقِيلٍ عَلَيَّ فَقُمْتُ فَبَلَغَ ذَلِكَ أَبَا جَعْفَرٍ عزَّ عِزُّهُ فَقَالَ لِجَابِرٍ مِنْهُ السَلامُ: "اذْهَبْ فَسَلِ الْقَوْمَ عَنْ جَابِرٍ فَإِنَّهُمْ لَا يَعْرِفُونَكَ" فَجَاءَ فَسَأَلَهُمْ فَقَالُوا: رَجُلٌ أَعْرَابِيٌّ بَدَوِيٌّ زَعَمَ أَنَّهُ جَابِرٌ