باب ابی خالد عبدالله بن غالب کابلی منه السلام
وَبِإِسْنَادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْراهِيمَ قَالَ: كُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ أَبِي خَالِدِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ غَالِبٍ فَإِذَا بِكَرَوَانَ قَدْ سَقَطَ بَيْنَ يَدَيْهِ يَتَمَرَّغُ فِي التُّرَابِ، فَدَعَا بِعَبْدٍ لَهُ، فَقَالَ لَهُ: "اِمْضِ إِلَى آلِ فُلَانٍ فَقُلْ لَهُمْ هَاتُو فِرَاخَ الكَرَوَانِ" فَقُلْتُ لَهُ: مَاذَا يَا سَيِّدِي؟ فَقَالَ: "إِنَّهُ شَكَا صَيْدَ فِرَاخِهِ فَأَمَرَنَا بِرَدِّهَا عَلَيْهِ".
وبا سند خود از محمد بن ابراهیم روایت کرده است که گفت: نزد ابی‌خالد عبدالله بن غالب نشسته بودم که ناگهان یک کَرَوان (نوعی پرنده دشتی) در مقابل او بر زمین افتاد و خود را در خاک می‌غلتاند، پس [ابی‌خالد] غلامی را فراخواند و به او گفت: «نزد خاندان فلانی برو و به آنها بگو جوجه‌های کروان را بیاورید،» من به او گفتم: «سرورم این چه بود؟» فرمود: «او از صید شدن جوجه‌هایش شکایت کرد، پس ما دستور دادیم که آنها را به او بازگردانند»
حَدَّثَنِي السَّرَّاجُ عَنِ الرَّيَاحِي و أَبِي سَعِيدٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ الحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ المُفَضَّلِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَليهمُ السَّلامُ قَالَ: "مَرَّ أَبُو خَالِدٍ فِي بَعْضِ سِكَكِ المَدِينَةِ فَإِذَا بِصُرَاخٍ فِي بَعْضِ الدُّورِ، فَعَدَلَ إِلَيْهِمْ و سَأَلَ عَنْ حَالِهِمْ فَعَرَفَ أَنَّ البَيْتَ و قَعَ عَلَى أَهْلِهِ و أَنَّ فِيهِمْ خَمْسَةُ أَطْفَالٍ، فَدَخَلَ الدَّارَ و وَقَفَ عَلَى البَيْتِ الوَاقِعِ فَجَعَلَ يَضْرِبُ بِيَدِهِ إِلَى حَائِطِ البَيْتِ فَيُوقِفُهُ بِذَاتِهِ فَيَنْتَصِبُ قَائِمًا حَتَّى رَفَعَ جَمِيعَ حِيطَانِهِ، و إِذَا بِأَهْلِهِ الَّذِينَ كَانُوا تَحْتَهُ رُقُودٌ فِي فُرُشِهِمْ مَا نَالَهُمْ أَلَمٌ و لَا عَلِمُوا بِمَا كَانَ مِنْ سُقُوطِ البَيْتِ، فَأَيْقَظُوهُمْ و