وَعَنْ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الغَفَّارِ قَالَ: لَمَّا كَثُرَ القَوْلُ فِي مُحَمَّدِ بْنِ نُصَيْرٍ كَتَبْتُ إِلَى مَوْلَانَا الحَسَنِ العَسْكَرِيِّ عزَّ عِزُّهُ: يَا سَيِّدَنَا إِنَّ مُحَمَّدًا بْنَ نُصَيْرٍ يَقُولُ فِيكُمْ العَظَائِمَ و يزْعَمُ أَنَّكُمْ أَرْبَابٌ و أَنَّهُ بَابٌ لَكُمْ فَعَرِّفْنِي مَا عِنْدَكَ يَا سَيِّدِي لِأَعْمَلَ بِحَسَبِهِ، فَوَقَّعَ إِلَيَّ: "مِنْ أَبِي مُحَمَّدٍ الحَسَنِ ﴿نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ و مَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ﴾1 فَأَمْسَكْتُ عَنْ ذِكْرِهِ بَعْدَ ذَلِكَ.
واز علی بن عبدالغفار روایت شده است، گفت: هنگامی که سخن درباره محمد بن نصیر بسیار شد، به مولایمان حسن عسکری عَزَّ عِزُّهُ نامهای نوشتم: ای سرور ما، محمد
الهوامش
1سوره ق آیه ۴۵




