واز محمد بن عبدالله بن مهران از محمد بن سنان عَلَیهِ السَّلامُ (درود بر او باد) روایت شده است که شنید رضا عَزَّ عِزُّهُ می‌فرمود: «هیچ کس برای ما در جایگاه ابوالخطاب و مفضل و محمد بن مفضل قرار نگرفت مگر عمر بن فرات، و او بابِ (درگاه) من است و یتیمانش (پیروان و شاگردان روحانی او) انوار من هستند».
باب نص و دلالت بر ابو شعیب محمد بن نُصَیر بکری نُمَیری
عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَسَّانَ و هُوَ ثِقَةٌ عِنْدَ أَهْلِ التَّوْحِيدِ غَيْرُ مُتَّهَمٍ قَالَ: سَأَلْتُ مَوْلَايَ الْعَسْكَرِيَّ عزَّ عِزُّهُ: مِمَّنْ آخُذُ مَعَالِمَ دِينِي فَقَدْ كَثُرَتْ الْمَقَالَاتُ؟ فَقَالَ: "مِنَ الَّذِي تَرْمِيهِ النَّاصِبَةُ بِالرَّفْضِ و تَرْمِيهِ الْمُقَصِّرَةُ بِالْغُلُوِّ، و هُوَ عِنْدَ الْمُرْتَفِعَةِ مَحْسُودٌ مُكَفَّرٌ، فَاطْلُبْهُ فَإِنَّكَ تَجِدُ عِنْدَهُ مَا تُرِيدُ مِنْ مَعَالِمِ دِينِكَ" فَلَمْ أَجِدْ بِهَذِهِ الصِّفَةِ إِلَّا مُحَمَّدَ بْنَ نُصَيْرٍ فَتَبِعْتُهُ فَوَجَدْتُ عِنْدَهُ كُلَّ مَا أَرَدْتُ، فَدَخَلْتُ عَلَى سَيِّدِنَا فَأَعْلَمْتُهُ أَنِّي لَمْ أَرَ بِهَذِهِ الصِّفَةِ إِلَّا مُحَمَّدَ بْنَ نُصَيْرٍ!، فَقَالَ: "وُفِّقْتَ و مَا تَوْفِيقُكَ إِلَّا بِاَللَّهِ" ثُمَّ قَالَ: "مُحَمَّدُ بْنُ نُصَيْرٍ نُورِي و بَابِي و حُجَّتِي عَلَى خَلْقِي، كُلُّ مَا قَالَ عَنِّي فَهُوَ الصَّادِقُ عَلَيَّ، و ايْتَامُهُ كَذَلِكَ".
از علی بن حسان – و او نزد اهل توحید (جامعه مؤمنان حقیقی) فردی مورد اعتماد و بری از اتهام است – روایت شده، گفت: از مولایم عسکری عَزَّ عِزُّهُ (عزت و جلالش شکوهمند باد؛ عبارتی که در این جایگاه به مقامی فراتر از بشریت و در حد الوهیت اشاره دارد) پرسیدم: نشانه‌های دینم را از چه کسی بگیرم، که دیدگاه‌ها و گفتارها بسیار شده است؟ ایشان فرمود: «از کسی که ناصبی‌ها (دشمنان اهل بیت) او را به رفض