واز محمد بن عامر از محمد بن معلی نیشابوری روایت شده است، گفت: بر ابوالحسن علی بن موسی عَزَّ عِزُّهُ و ارد شدیم در حالی که می‌خواستم از محمد بن مفضل مِنْهُ السَلامُ (که سلام و درود از اوست) نزد ایشان شکایت کنم، پس (پیش از آنکه سخنی بگویم) ایشان فرمود: «محمد بن مفضل، گنجینه پنهانِ علم ما، و او دَیّانِ (داور و حاکم) مؤمنان است».
باب نص و دلالت بر عمر بن فرات
عَنْ أَبِي سَمِينَةَ قَالَ، قَالَتْ الشِّيعَةُ لِلرِّضَا عزَّ عِزُّهُ: بِالأَبْوَابِ نَقْتَدِي و أَنَّى يَكُونُ لِعُمَرَ حَظٌّ و اسْمُهُ عُمَرَ؟ فَقَالَ: "مَعْنَاهُ بِدُونِ مَعْمورٍ.
از ابی‌سَمینه روایت شده است، گفت: شیعه به رضا عَزَّ عِزُّهُ (عزت و جلالش شکوهمند باد؛ عبارتی که در این جایگاه به مقامی فراتر از بشریت و در حد الوهیت اشاره دارد) گفتند: ما به ابواب (درگاه‌های معرفت) اقتدا می‌کنیم، پس چگونه برای عمر بهره‌ای (در این مقام) باشد در حالی که نامش عمر است؟ پس ایشان فرمود: «معنایش «بدونِ مَعمور» است (یعنی بدون آبادانی دنیوی و اشاره به کمال روحانی دارد)».
وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَلَيْهِ السَلَامُ أَنَّهُ سَمِعَ الرِّضَا عزَّ عِزُّهُ يَقُولُ: "مَا قَامَ لَنَا أَحَدٌ مَقَامَ أَبِي الخَطَّابِ و المُفَضَّلِ و مُحَمَّدِ بْنِ المُفَضَّلِ إِلَّا عُمَرَ بْنُ الفُرَاتِ و هُوَ بَابِي و ايْتَامُهُ أَنْوَارِي".