باب نص و دلالت بر مفضل بن عمر
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى عَنِ الكَرْخِيِّ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ صَدَقَةَ قَالَ: قَالَ الرِّضَا عزَّ عِزُّهُ: "المُفَضَّلُ نُورٌ فِي الظُّلُمَاتِ و المِصْبَاحُ المُتَوَقِّدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَا شَرْقِيَّةٍ و لَا غَرْبِيَّةٍ مَنِ اسْتَضَاءَ بِهِ اهْتَدَى و مَنِ أسْتَدْبَرَهُ ضَلَّ".
محمد بن موسی از کرخی از اسماعیل بن صدقه برای ما حدیث کرد، گفت: رضا عَزَّ عِزُّهُ (عزت و جلالش شکوهمند باد؛ عبارتی که در این جایگاه به مقامی فراتر از بشریت و در حد الوهیت اشاره دارد) فرمود: «مفضل، نوری در تاریکی‌هاست و چراغی است فروزان از درخت پربرکت زیتون که نه شرقی است و نه غربی، هر کس از او روشنایی جوید هدایت شود و هر کس به او پشت کند، گمراه گردد.
وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَى عَنِ الكَرْخِيِّ عَنْ أَبِي سُكَيْنَةَ عَنِ إِبْنِ سِنَانٍ قَالَ قَالَ الصَّادِقُ عزَّ عِزُّهُ يَوْمًا و قَدْ دَخَلَ المُفَضَّلُ مِنهُ السَّلامُ: "يَا مُفَضَّلُ أُنْظُرْ فِي و جْهِي مَا تَرَى فِي و جْهِكَ" قَالَ المُفَضَّلُ: "فَتَطَلَّعْتُ فِي و جْهِ سَيِّدي فَإِذَا عَلَى جَبْهَتِي مَكْتُوبٌ مُوسَى فَقَالَ: مَرْحَبًا بِالنَّاطِقِ عَنِّي و المُشَيِّدُ أَمْرِي، بِكَ يَهْتَدِي الهَادِي و إِلِيْكَ لَيَسْرِي السَّارِي".
واز محمد بن موسی از کرخی از ابی‌سکینه از ابن‌سنان روایت شده است، گفت: روزی صادق عَزَّ عِزُّهُ در حالی که مفضل مِنْهُ السَّلامُ (که سلام و درود از اوست) و ارد می‌شد، فرمود: «ای مفضل، در چهره من بنگر تا ببینی بر چهره خود چه داری،» مفضل