باب نص و دلالت بر ابو الخطاب محمد بن ابی زینب کاهلی
رَوَاهُ أَبُو سُمَيَّةَ عَنْ إِبْنِ سِنَانٍ عَنِ إِبْنِ مِهْرَانَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ صَدَقَةَ و إِبْنِ مِهْرَانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الكُوفِيِّ عَنْ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ، جَمِيعُهُمْ عَنْ يُونُسَ عَنِ المُفَضَّلِ مِنْهُ السَلامُ عَنِ الصَّادِقُ عزَّ عِزُّهُ قَالَ: "مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي زَيْنَبَ عَيْبَةُ عِلْمِنَا و مَوْضِعُ سِرِّنَا و مُؤْتَمَنُنَا عَلَى أَحْيَائِنَا و مَوْتَانَا، لَا يَخْرُجُ مِنْ هُدًى و لَا يَدْخُلُ فِي ضَلَالَةٍ".
این را ابوسمیه از ابن‌سنان از ابن‌مهران از اسماعیل بن صدقه، و ابن‌مهران از عبدالرحمن کوفی از زید بن طلحه، و همگی ایشان از یونس از مفضل مِنْهُ السَّلامُ (که سلام و درود از اوست) از صادق عَزَّ عِزُّهُ (عزت و جلالش شکوهمند باد؛ عبارتی که در این جایگاه به مقامی فراتر از بشریت و در حد الوهیت اشاره دارد) روایت کرده‌اند، که فرمود: «محمد بن ابی‌زینب، صندوق علم ما، و جایگاه سرّ ما، و امین ما بر زندگان و مردگان ماست، او از هدایت خارج نمی‌شود و به گمراهی داخل نمی‌گردد»
وَعَنْ أَبِي سَكِينَةَ عَنْ مَنْصُورٍ عَنِ الدَّهْكَنِيِّ قَالَ، قَالَ رَجُلٌ لِلصَّادِقِ عزَّ عِزُّهُ يَا سَيِّدِي انْقَطَعَتْ ظُهُورُنَا مُنْذُ لَعَنْتَ أَبَا الْخَطَّابِ؟ فَقَالَ: "أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا و كَانَ و رَائَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا، إِنْ رَأَيْتَ أَبَا الْخَطَّابِ فَقُلْ لَهُ أَنْتَ السَّفِينَةُ و الْمَلِكُ عِيسَى بْنُ مُوسَى".