وَعَنِ الحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عُثْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الطَّيِّبَاتِ مِنهُ السَّلامُ عَنِ الصَّادِقِ عزَّ عِزُّهُ قَالَ: "كَانَ أَبُو خَالِدٍ الكَابُلِيُّ مِنْ «كَابُلْ شَانْ» و كَانَ يَقُومُ لِلطَّيِّبِ عَلِيِّ بْنِ الحُسَيْنِ مَقَامَ سَلْمَانَ لِأَمِيرِ المُؤْمِنِينَ و مَقَامَ سَفِينَةَ لِلْحَسَنِ، و مَقَامَ رُشَيْدٍ لِلْحُسَيْنِ، فَلَمَّا قَدِمَ مِنْ كَابُلَ إِسْتَأْذَنَ عَلَى السَّيِّدِ عَلِيٍّ عزَّ عِزُّهُ فَقَالَ: أُدْخُلْ يَا كَنْكَرَ، فَقَالَ أَبُو خَالِدٍ الكَابُلِيُّ: هَذَا إِسْمٌ مَا عَلِمَ بِهِ إِلَّا إِلَٰهٌ، أَشْهَدُ أَنَّكَ أَنْتَ أَنْتَ".
واز حسن بن علی از علی بن عثمان روایت شده، گفت: ابوالطیبات مِنْهُ السَّلامُ (که سلام و درود از اوست) از صادق عَزَّ عِزُّهُ برایم حدیث کرد، گفت: «اباخالد کابلی از «کابل شاه» بود و او برای طیّب (پاکیزه) علی بن حسین، جایگاه سلمان برای امیرالمؤمنین و جایگاه سفینه برای حسن، و جایگاه رشید برای حسین را داشت، پس هنگامی که از کابل آمد، بر سید علی عَزَّ عِزُّهُ اذن و رود خواست، ایشان فرمود: «داخل شو ای کَنکَر،» اباخالد کابلی گفت: «این نامی است که جز الاهی (معبودی) کسی آن را نمی‌دانست، شهادت می‌دهم که تو، خودِ اویی (یعنی تو همان حقیقت مطلق و الهی هستی)»
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَامِرٍ قَالَ: حَدَّثني إِسْمَاعِيلُ الْقُمِّيُّ عَنْ مُحَمَّدٍ بْنِ صَدَقَةَ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ عَليهمُ السَّلامُ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ مِنهُ السَّلامُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ عزَّ عِزُّهُ قَالَ: إِسْتَأْذَنَ أَبُو خَالِدٍ عَلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عزَّ عِزُّهُ فَقَالَ: "أُدْخُلْ يَا كَنْكَرُ فَوَاللَّهِ إِنَّكَ بَطُرُقِ الْمَلَكُوتِ أَعْلَمُ مِنَ الْهَادِي بِطُرُقِ الْكُوفَةِ".