وَرَوَاهُ أَبُو سُكَيْنَةَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ عَنْ نَصْرِ بْنِ قَابُوسٍ عَنِ الصَّادِقِ عزَّ عِزُّهُ أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ رُشَيْدٍ الْهَجَرِيِّ فَقَالَ: "كَانَ يَعْلَمُ عِلْمَ الْبَلَايَا و الْمَنَايَا و أَنْسَابِ الْعَرَبِ و فَصْلَ الْخِطَابِ و كَانَ مِنَ الَّذِينَ قَالَ اللَّهُ: ﴿وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ و نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً و نَجْعَلَهُمْ الْوَارِثِينَ﴾¹

واین را ابوسُکَینه از علی بن عبدالجبار از نصر بن قابوس از صادق عَزَّ عِزُّهُ روایت کرده است، که از ایشان دربارۀ رشید هجری پرسیده شد، پس فرمود: "او علم بلایا و منایا (دانش مصیبت‌ها و سرنوشت مرگ‌ها) و نسب‌های عرب و فصل الخطاب (کلام قاطع و داوری حکیمانه) را می‌دانست، و از کسانی بود که الله دربارۀ ایشان فرمود: ﴿و ما می‌خواهیم بر کسانی که در زمین به استضعاف کشیده شدند منت نهیم، و آنان را پیشوایان گردانیم، و همانان را و ارثان قرار دهیم﴾