باب شانزدهم شناخت بیست و چهار طایفه مسخ شده در خشکی و دریا

حَدَّثَنِي الشَّيْخُ الثِّقَةُ أَبُو الْحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْجِلِّيُّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنِي شَيْخِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ الْخُصَيْبِيُّ نَضَّرَ اللَّهُ و جْهَهُ يَرْفَعُ الْإِسْنَادَ إِلَى الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ أَنَّهُ قَالَ: مَرَّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عزَّ عِزُّهُ بِأَهْرِيصٍ فِيهِ مَاءٌ و فِيهِ ضَفَادِعُ تُنَقْنِقُ فَقَالَ لَهُمْ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ بِالنَّبَطِيَّةِ: "مَنْ أَجْدَى يَتَخَاهَا خَاهَا؟" فَقَالُوا أَنَّهُ تَفْسِيرُهُ: "مَنْ طَرَحَكُمْ هَا هُنَا؟" قَالُوا: أَنْتَ.

شیخ مورد اعتماد، ابوالحسین محمد بن علی جِلّی رضی الله عنه برایم حدیث کرد، گفت: شیخ من ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی نضر الله و جهه برایم حدیث کرد که سند را به اصبغ بن نباته می‌رساند که او گفت: امیرالمؤمنین – که عزتش افزون باد - از کنار یک اِهریص (آبگیر، حوض یا گودال آب) که در آن آبی بود و قورباغه‌هایی در آن قور قور می‌کردند (نقنقه می‌کردند)، گذر کرد، پس امیرالمؤمنین به زبان نبطی به آنها فرمود: «مَن اَجدی یَتَخاها خاها؟» پس [حاضران] گفتند که تفسیر آن این است: «چه کسی شما را در اینجا انداخت؟» آنها (قورباغه‌ها) گفتند: «تو»

وَرَوَاهُ الشَّيْخُ الْخُصَيْبِيُّ نَضَّرَ اللَّهُ و جْهَهُ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ يَزِيدَ الْقَزْوِينِيِّ عَنْ زَيْدٍ الشَّمَّامِ عَنْ أَبِي هَارُونَ الْمَكْفُوفِ عَنْ مَيْثَمٍ التَّمَّارِ عَنْ سَعْدٍ الْخَفَّافِ عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ: جَاءَ نَفَرٌ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عزَّ عِزُّهُ فَقَالُوا لَهُ: إِنَّ الْمُعْتَمِدَ يَزْعُمُ عَنْكَ أَنَّكَ تَقُولُ إِنَّ