وَعَنْهُ عَلَيْهِ السَلَامُ أَنَّهُ قَالَ: "مَا جَلَسَ أَوْلِيَائِي مَجْلِسًا يَذْكُرُونِي فِيهِ إِلَّا غَشِيَتْهُمْ رَحْمَتِي و ذَكَّرْتُهُمْ بِمَا عِنْدِي، فَأَكْثِرُوا مِنْ ذِكْرِي فَإِنَّهُ يَمْحُو الذُّنُوبَ".

واز او (جعفر بن محمد بن مفضل) علیه السلام روایت است که فرمود: "دوستان (و اولیای) من در مجلسی ننشستند که مرا در آن یاد کنند، مگر آنکه رحمتم آنان را

فرا گرفت و ایشان را به آنچه نزد من است یادآور شدم، پس، مرا بسیار یاد کنید، زیرا که آن گناهان را محو می‌کند"