مَخْرَجًا يَا أَمِيرَ النَّحْلِ فَإِنَّكَ كَمَا و صَفْتَ نَفْسَكَ فَقُلْتَ و مَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا و لَا تُنْسِنِي مَعْرِفَتِكَ و ثَبِّتْنِي عَلَى طَاعَتِكَ و طَاعَةِ رَسُولِكَ مُحَمَّدٍ و وَلِيِّكَ سَلْسَلٍ و أَسْمَائِكَ الْأَئِمَّةِ الَّذِينَ تَسَمَّيْتَ بِهِمْ فَأَنْتَ يَا أَمِيرَ النَّحْلِ خُلُوٌّ مِنْهُمْ و هُمْ لَا يَخْلُونَ مِنْكَ".
وجعفر بن محمد بن مفضل علیه السلام فرمود: هرگاه چیزی از امر دینتان را فراموش کردید، خداوند را آنچنان که شایستهٔ یاد کردن است، یاد کنید و بگویید:"«و پروردگار تو هرگز فراموشکار نبوده است»، ای یادآورندهٔ سلسل (کنایه از مولا علی) و ای آموزگار او، و ای پدیدآورندهٔ محمد و برپاکنندهٔ او، و ای آفرینندهٔ نام‌ها و صورت‌ها، آنچه را فراموش کرده‌ام به یادم آور، و برایم از هر تنگنایی، گشایش و راه خروجی قرار ده، ای امیر نحل (فرمانروای زنبوران، از القاب خاص مولا علی)، زیرا تو همان‌گونه‌ای که خود را و صف کردی و گفتی: «و پروردگار تو هرگز فراموشکار نبوده است»، و معرفت و شناخت خود را از یادم مبر و مرا بر طاعت خود و طاعت رسولت محمد و ولی‌ات سلسل (علی) و نام‌هایت یعنی امامانی که خود را به ایشان نامیده‌ای، ثابت‌قدم بدار، زیرا تو ای امیر نحل، از آنان تهی (و برتر) هستی، اما آنان از تو تهی نیستند (و قائم به تو هستند)".