به او نزدیک شوم، و هر که یک ذراع به من نزدیک شود، من یک باع (به اندازه گشودن دو دست) به او نزدیک شوم، و هر که پیاده به سوی من آید، من شتابان (هروله‌کنان) به سوی او آیم و من همنشین کسی هستم که مرا یاد کند، و هر کجا که بنده‌ام مرا بطلبد، مرا می‌یابد همانا آسمان‌ها و زمین گنجایش مرا ندارند، اما قلب بندهٔ مؤمنم گنجایش مرا دارد (کنایه از اینکه قلب مؤمن محل تجلی و معرفت کامل من است)، زیرا قلب بندهٔ مؤمن من، حَرَم من است، و بر حَرَم من حرام است که غیر از من در آن ساکن شود".

وَقَالَ مَوْلَانَا الصَّادِقُ عزَّ عِزُّهُ: "أَكْثِرُوا مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ و جَلَّ و ذِكْرِ اسْمِهِ و بَابِهِ و أَهْلِ مَرَاتِبِ قُدْسِهِ يَسْتَخْلِصُكُمْ مِنْ قُبُورِكُمُ الَّتِي أَنْتُمْ فِيهَا هَذِهِ اللَّحْمِيَّةُ الدَّمَوِيَّةُ".

ومولای ما صادق، عزّ عزّه (عزت و شکوهش بزرگ باد)، فرمود:"خداوند عزّ و جلّ و اسم او (در عرفان علوی، اشاره به مرتبهٔ مقدّس محمدی)، و باب او (اشاره به مرتبهٔ مقدّس سلمانی)، و اهل مراتب قدس او (اشاره به سلسله مراتب روحانی و مقدسین) را بسیار یاد کنید، تا شما را از قبرهایتان، یعنی همین (کالبدهای) گوشتی و خونی که در آن هستید، رهایی بخشد".

وَقَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُفَضَّلِ عليهِ السَّلامُ: إِذَا نَسِيتُمْ شَيْئًا مِنْ أَمْرِ دِينِكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ حَقَّ ذِكْرِهِ، و قُولُوا: "وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا، يَا مُذَكِّرَ سَلْسَلَ و مُعَلِّمَهُ و مُبْدِي مُحَمَّدٍ و مُقِيمَهُ و خَالِقَ الْأسَامِيَ و الصُّوَرِ ذَكِّرْنِي مَا نَسِيتُ و اجْعَلْ لِي مِنْ كُلِّ ضِيقٍ فَرَجًا و