واز او (که عزّتش و الا باد) که بر گروهی از شیعیانش گذر کرد و به آنان فرمود: «برای چه گرد هم آمده‌اید؟» گفتند: «ای مولای ما، به موضوع عبد النور (بندهٔ نور) می‌پردازیم و در آن باب، علم توحید شما را مذاکره (و یادآوری) می‌کنیم،» پس فرمود: «اینچنین باشید، و گرنه (چنین) نباشید (یا: و گرنه هیچ)».

وَرَوَاهُ الشَّيْخُ الثِّقَةُ أَبُو الْحُسَيْنِ مُحَمَّدٌ بْنُ عَلِيٍّ الْجِلِّيُّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنِي الشَّيْخُ الْخُصَيْبِيُّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ عَنْ شَيْخِهِ أَبِي مُحَمَّدٍ الْجَنَّانِ الفَارِسِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُنْدُبٍ يَتِيمِ دِينِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنِ السَّيِّدِ أَبِي شُعَيْبٍ مِنْهُ السَلامُ أَنَّهُ قَالَ: "لِلَّهِ تَبَارَكَ و تَعَالَى مَلَائِكَةٌ سَيَّارَةٌ يَتَتَبَّعُونَ مَجَالِسَ الذِّكْرِ فَإِذَا أَتَوْا عَلَى مَجْلِسٍ فِيهِ قَوْمٌ يُوَحِّدُونَ اللَّهَ عَزَّ و جَلَّ و يُعَظِّمُونَ و يَنْفُونَ عَنْهُ النَّعْتَ و الصِّفَاتِ لَحَظَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا بِأَجْنِحَتِهِمْ إِلَى السَّمَاءِ، و إِنَّ كُلَّ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ عَزَّ و جَلَّ و يَدْعُوهُ لِمَنْ كَانَ مِنَ المُؤْمِنِينَ فِي ذَلِكَ المَجْلِسِ أَنْ يُخَلِّصَهُمْ اللَّهُ مِنَ الدُّنْيَا إِلَى نُورِ الجَنَّةِ، و إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَسْتَجيبُ دُعَاءَ المَلَائِكَةِ فِي المُؤْمِنِينَ".

وشیخ ثقه (مورد اعتماد) ابوالحسین محمد بن علی الجلّی رضی الله عنه آن را روایت کرده است، گفت: شیخ خصیبی قدس الله روحه از شیخ خود ابی محمد جنّان فارسی، از محمد بن جندب یتیم دین الله علیه السلام، از سید ابی شعیب منه السلام برایم حدیث کرد که او فرمود:"خداوند تبارک و تعالی را فرشتگانی سیّار (در گردش) است که مجالس ذکر را پی می‌جویند، پس چون به مجلسی برسند که در آن گروهی خداوند عز و جل را توحید می‌گویند و او را بزرگ می‌شمارند و هرگونه نعت (توصیفات و اوصاف ظاهری)