یک نَفس و احده هستند، و گاه باشد که دعاکننده را گناهی است که به سبب آن مستوجب حرمان از آنچه خواسته می‌شود و خداوند اجابت دعای او را در آنچه برای برادرش خواسته، به عهده می‌گیرد،» پس به او گفتم: مولای من، کدام دعاها به اجابت سزاوارترند؟ فرمود: «ای ابوشعیب، یحیی را در این باره پاسخ ده،» پس سرور ما ابوشعیب گفت: «اینکه بگویی ای یحیی: ای راهنمایِ راهنمایانِ خویش، و ای آشکار به حکمت خویش، و ای اعلان‌کننده دعوت خویش، و ای اجابت‌کننده ذات خویش به ذات خویش و ای خطاب‌کننده معنای خویش به صفات خویش، ای کل، ای ازل، ای علت‌بخش علت‌ها، ای آنکه آشکار کردی آنچه را به سویت باز می‌گردد و از تو درخشید آنچه در تو غروب می‌کند، و برای هر صفتی اسمی قرار دادی که با آن شناخته شود و برای هر اسمی مکانی که در آن قصد شود و برای هر مکانی بابی که از آن به سویش و ارد شوند، و همه اوست، ای او، ای او، ای او، از تو به «سَلَکونَ سَلَکاً» می‌خواهم که پراکندگی مؤمنان را برای همیشه جمع کنی و میان قلب‌هایشان بر تقوا الفت دهی و مرا پیرو آنان گردانی، و پس از آن (حاجت خود را) بخواه، که خداوند تو را به آنچه می‌خواهی می‌رساند» یحیی بن معین گفت: از او درباره تفسیر سخنش: «از تو به سَلَکونَ سَلَکاً می‌خواهیم؟» پرسیدم پس گفت: «تفسیر این کلام یونانی است، نخستین کسی که بر روی زمین به آن سخن گفت (آدم بود) و این همان کلماتی است که آدم از پروردگارش دریافت کرد و آن پروردگار محمد است که او همان "اِسم" و "حِجاب" است،» و هرآینه از شیخ مورد اطمینان ابوالحسین محمد بن علی جِلّی (رضی الله عنه) درباره تفسیر سخنش: «از تو به سَلْکُونَ