وآن را از مفضل بن عمر - که سلام از اوست – روایت کرده‌ایم که از سرورم صادق - که عزتش افزون باد - نقل کرد که فرمود:«همانا «المعنی» (ذات/حقیقت الهی) - که عزتش افزون باد – در زمان پارسیان (ایرانیان)، در هر سال دو بار ظهور می‌کرد: در هنگام سپری شدن گرما از سرما، و سپری شدن سرما از گرما، پس [آنان] سپری شدن سرما از گرما (پایان زمستان و آغاز بهار) را "نوروز" نامیدند، و سپری شدن گرما از سرما (پایان تابستان و آغاز پاییز) را "مهرگان" نامیدند و آن دو را برای خود دو عید قرار دادند و در آن زمان، هنگامی که «المعنی الاکبر» (برترین حقیقت) در اکوار (ادوار و چرخه‌های ظهور) ظاهر می‌شد، با خوردن و آشامیدن ظهور می‌کرد، از این رو پارسیان در این دو روز با خوردن و آشامیدن [این امر را] ظاهر می‌سازند (جلوه‌گر می‌کنند)»

مفضل – که سلام از اوست - گفت: ﴿إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ﴾ (جز این نیست که تنها خردمندان پند می‌گیرند)،