مِنْ و جْهٍ آخَرَ أَنَّ الْيَوْمَ الْأَحَدَ و الْعِشْرِينَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ يَوْمُ الْمُبَاهَلَةِ، و يَوْمَ تِسْعَةٍ و عِشْرِينَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ يَوْمُ الْفِرَاشِ فَهَذِهِ جَمِيعُ أَعْيَادِ الشِّيعَةِ، و الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ.
محمد بن سنان علیه السلام گفت: از آن [عالم] - که عزتش افزون باد – درباره روزی پرسیدم که ابوالخطاب - که سلام از اوست – دعوت را در دارالرزق (خانه روزی) آشکار ساخت و در آن کشته شد.
پس آن [عالم] – که عزتش افزون باد - فرمود: «آن، روزی بزرگ و خطیر (بااهمیت) نزد خداوند عزّ و جلّ است که بر مؤمنان و اجب است با برادرانشان به مباحثه و همراهی در ذکر خداوند و اظهار توحید او بپردازند، و آن روز دوشنبه، ده شب گذشته از محرم است، بر مؤمنان و اجب است که روز خود را به توحید خداوند و ذکر او و صلوات فرستادن بر ابوالخطاب – که سلام از اوست - و یارانش – علیهم السلام – سپری کنند»
و از طریقی دیگر روایت شده است که ندای ابوالخطاب محمد بن ابی زینب – که سلام از اوست - در روز یازدهم ذی‌الحجه بوده است.
و اما اعیاد فارسی (ایرانی):
روز نوروز: و آن روز چهارم ماه نیسان (آوریل) در هر سال است و برای آن فضلی بزرگ و شرفی عظیم است.