﴿إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقَاتُهُمْ أَجْمَعِينَ﴾ (همانا روز جدایی، و عده‌گاه همگی آنهاست) یعنی: حسن.
﴿يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاءُ مَوْرًا و تَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا﴾ (روزی که آسمان به شدت به حرکت درآید و کوه‌ها به سرعت روان شوند) یعنی: سفینه و رشید.
﴿يَوْمَ لَا يَنفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا﴾ (روزی که ایمان کسی برایش سودی ندارد) یعنی: محمد بن مفضل.
﴿يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُّبِينٍ﴾ (روزی که آسمان دودی آشکار بیاورد) یعنی: سَروَر ما محمد با سخن گفتن (نطق) و خشونت بر کسی که طغیان کرده، ظاهر می‌شود.
﴿يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَى إِنَّا مُنتَقِمُونَ﴾ (روزی که آنان را با قدرتی بسیار بزرگ فروگیریم، که ما انتقام‌گیرنده‌ایم) یعنی: روزی که صاحبِ نطق قیام می‌کند و او همان شخصِ پیچیده و درهم‌کشیده (الغامض المکفهر) است.
﴿يَوْمَ لَا يُغْنِي مَوْلًى عَن مَّوْلًى شَيْئًا و لَا هُمْ يُنصَرُونَ﴾ (روزی که هیچ دوستی از دوست خود چیزی را دفع نمی‌کند و آنان یاری نمی‌شوند) یعنی: حسین بن علی.
﴿إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ﴾ (مگر کسی که پروردگارت رحم کند) یعنی: امیر النحل (امیر زنبوران)، حسین در حالی که از پیری ابروانش بر چشمانش افتاده است، ظاهر می‌شود.