﴿تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ﴾ (که به دنبال آن، [لرزاننده] دیگر درآید) یعنی: عمر بن فرات.

﴿يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ و عْدًا عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ﴾ (روزی که آسمان را چون طوماری درهم می‌پیچیم؛ همان‌گونه که نخستین آفرینش را آغاز کردیم، آن را بازمی‌گردانیم، این و عده‌ای است بر عهده ما، که ما انجام‌دهنده آنیم) یعنی: اولی و دومی و سومی و اضداد (مخالفان).

﴿وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا﴾ (و کوه‌ها به سرعت روان شوند) یعنی: ابواب (درگاه‌ها) با قدرت و علم سخن می‌گویند.

﴿وَتَرَى الْأَرْضَ بَارِزَةً﴾ (و زمین را آشکار می‌بینی) یعنی: فاطمه به صورت مردان ظاهر می‌شود.

﴿وَحَشَرْنَاهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا﴾ (و آنان را گرد آوردیم و هیچ یک از ایشان را فرو نگذاشتیم).

﴿يَوْمٌ مَّجْمُوعٌ لَّهُ النَّاسُ﴾ (روزی که مردم برای آن گرد آورده می‌شوند) یعنی: کنکر.

﴿وَذَلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُودٌ﴾ (و آن روزی است که [همگان در آن] حاضر می‌شوند).

﴿يَوْمُ التَّغَابُنِ﴾ (روز حسرت و پشیمانی) یعنی: سَروَر ما محمد.