﴿يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا و مَا عَمِلَتْ مِن سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا و بَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا﴾ (روزی که هر کس، آنچه را از کار نیک انجام داده و آنچه را از کار بد انجام داده، حاضرشده می‌یابد؛ و آرزو می‌کند که کاش میان او و آن [کار بد]، فاصله‌ای دور بود) یعنی: ابوطالب، ﴿وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ﴾ (و خداوند شما را از [نافرمانی] خودش بر حذر می‌دارد) یعنی: سَروَر ما محمد.

﴿يَوْمٌ عَسِيرٌ﴾ (روزی سخت) یعنی: شخصِ پنهانِ باطنی.

﴿يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ﴾ (روزی که هر گروهی را با پیشوایشان فرامی‌خوانیم) یعنی: ابوعبیده و ابوهریره و یاران آن دو.

﴿يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا﴾ (روزی که [چهره‌ها در آن] عبوس و درهم کشیده است) یعنی: محمد بن ابی زینب، خداوند به مؤمنان در برابر صبری که کردند، بشارتشان را به طور کامل می‌دهد و امامان با خشونت و قدرت و خشم و غضب بر اولیای شیطان ظهور می‌کنند و خشمش را از مؤمنان برمی‌دارد و جامه‌هایی را که کهنه نمی‌شود بر آنان می‌پوشاند و این همان گفته‌ی او عزّ و جلّ است: ﴿فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ و لَقَّاهُمْ نَضْرَةً و سُرُورًا ۝ و جَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً و حَرِيرًا﴾ (پس خداوند آنان را از شر آن روز نگاه داشت و آنان را با طراوت و شادمانی روبرو ساخت ۝ و در برابر صبری که کردند، بهشت و [جامه‌های] حریر پاداششان داد).

﴿يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ﴾ (روزی که لرزاننده به لرزه درآید) یعنی: مفضل بن عمر.