﴿الْيَوْمَ تُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ لَا ظُلْمَ الْيَوْمَ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ﴾ (امروز هر کسی در برابر آنچه انجام داده پاداش می‌بیند؛ امروز ستمی نیست؛ بی‌گمان خدا زودشمار است) یعنی: موسی بن جعفر.

﴿يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا﴾ (روزی که هر کس، آنچه را از کار نیک انجام داده، حاضرشده می‌یابد) و شر را [نیز].

﴿يَوْمًا لَّا يَجْزِي و الِدٌ عَن و لَدِهِ و لَا مَوْلُودٌ هُوَ جَازٍ عَن و الِدِهِ شَيْئًا﴾ (روزی که نه پدری کیفر اعمال فرزندش را تحمّل می‌کند، و نه فرزندی چیزی از کیفر پدرش را) یعنی: اسماعیل بن جعفر.

﴿يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ و تَقُولُ هَلْ مِن مَّزِيدٍ﴾ (روزی که به دوزخ می‌گوییم: «آیا پر شدی؟» و او می‌گوید: «آیا باز هم هست؟») یعنی: قائم [می‌گوید]: آیا سینه‌ای را از دشمنان اولیای خدا عزّ و جلّ شفا دادی؟

﴿يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ و أَيْدِيهِمْ و أَرْجُلُهُم بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾ (روزی که زبان‌ها و دست‌ها و پاهایشان، به آنچه انجام می‌دادند، بر ضد آنان گواهی می‌دهد) یعنی: سَروَر ما محمد، و آن روزی است که خداوند جزای بر حقشان را به طور کامل به آنان می‌دهد و می‌دانند که خداوند همان حق آشکار است، [یعنی] امیر النحل (امیر زنبوران) عزّ و جلّ