و روز فطر و روز غدیر است، و آن هفت، عددِ ایام هفتگانه است که خداوند جلّ و علا از جهت «ابواب» (درگاه‌های حقیقت) ذکر فرموده است.

و اما روز عرفه: آن روزی است که مؤمنان با یکدیگر آشنا شدند (تعارف کردند) آنگاه که «المعنی» (حقیقتِ الهی) با صورت علوی‌اش بر آنان ظاهر شد.

روز ترویه: و آن روزی است که برایشان نمایان شد (تراءی لهم) سپس از ایشان غایب گشت، سپس در روز عرفه ظاهر شد و مؤمنان او را شناختند، پس او جایگاهشان را به ایشان شناساند، و نعمت از آنِ خداست.

وچهار روزِ سپید (ایام البیض): حمزه، و جعفر، و عبدالله، و حارث هستند.

وروز بزرگ (الیوم العظیم): سلسل است.

﴿وَيَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ﴾ (و روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان به پا می‌خیزند): «الناس» (مردم) همان صاحبان مقامات‌اند و «رب العالمین» (پروردگار جهانیان) همان «امیر النحل» (امیر زنبوران) است، و آن روزی است که دعوت‌کننده به سوی چیزی ناخوشایند (نُکُر) فرامی‌خواند.

﴿يَوْمٌ عَصِيبٌ﴾ (روزی دشوار) یعنی: ابوذر.