علم به اینکه آنچه بر او فرود آمده جز برای مصلحتش نبوده که همان صبر است و بر آن اجر و پاداش بزرگ خواهد بود، پس در دل خود گفت: این خطایی است نابخشودنی و جرمی است که قابل بخشش نیست، لیکن با صفای نیت و اخلاص باطنم به سوی خدا باز می‌گردم و از او می‌خواهم که این گناه بزرگ را بر من ببخشاید، پس چون خداوند این (حال) را از او و پشیمانی‌اش را بر خطایی که مرتکب شده بود دانست، و (دید) که او توبه کرده و بازگشته است، در همان هنگام او را به عالم صفا منتقل ساخت و از عالم کَدَر آسوده‌اش گردانید، پس در آن زمان، او نخستین کس در منزلت و جایگاه خویش گشت.