واز عالم (امام) – که عزتش افزون باد - روایت شده است که فرمود: «هیچ یک از شما یکتاپرست (موحد) و اقعی نیست، اگر یک، دو یا سه روز را سپری کند و در این مدت به تکه نانی برای رفع گرسنگی خود دست نیابد، و سپس حال خود را برای برادر تنی خود (برادر از یک پدر و مادر) که مخالف (در عقیده) است، بازگو کند (شکایت کند)، پس هر کس چنین نباشد (یعنی در چنین شرایطی شکایتش را نزد مخالف ببرد)، هیچ و لایت و پیوندی میان ما و او نیست،» این سخن را سه بار تکرار فرمود.

وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ قَالَ: صَحِبْتُ رَجُلًا مِنَ الشِّيعَةِ بِالْكُوفَةِ فَنَزَلَتْ بِهِ فِي بَعْضِ الْأَوْقَاتِ ضَائِقَةٌ حَتَّى أَقَامَ هُوَ و مَنْ فِي مَنْزِلِهِ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ لَمْ يَطْعَمُوا طَعَامًا فَقُلْتُ لَهُ: يَا سَيِّدِي قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ و تَعَالَى ﴿وَلَاَ تُلْقُواْ بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ﴾¹ و لَوْ شَكَيْتَ مَا أَنْتَ عَلَيْهِ إِلَى إِخْوَانِكَ لَمْ يَتْرُكُوكَ هَكَذَا! فَقَالَ: لَوْ كَانُوا إِخْوَانِي مَا خَفِيَ عَلَيْهِمْ حَالِي إِنِّي سَمِعْتُ عَنْ مَوْلَانَا جَعْفَرٍ عزَّ عِزُّهُ أَنَّهُ قَالَ: "أَيُّمَا مُؤْمِنٍ نَزَلَتْ بِهِ نَازِلَةٌ فَكَتَمَ مَا هُوَ عَلَيْهِ ثَلَاثًا و لَمْ يَشْكُ إِلَى أَحَدٍ أَذِنَ اللَّهُ لَهُ بِالْفَرَجِ مِنْ نَفْسِ الشِّدَّةِ" و إِنِّي أَرْجُو مِنَ اللَّهِ الْفَرَجَ قَالَ: فَلَقَدْ رَأَيْتُ أَطْفَالَهُ فِي و قْتِ السَّحَرِ و هُمْ يَأْخُذُونَ مِنْ أُصُولِ الْحِيطَانِ قَضْبًا فَيَأْكُلُونَهُ، فَلَمَّا أَصْبَحْنَا فَإِذَا قَدْ طَرَقَ الْبَابَ طَارِقٌ، فَنَظَرَ فَإِذَا جَمَاعَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ قَدْ دَخَلُوا عَلَيْهِ و مَعَهُمْ كِيسٌ فِيهِ عَشَرَةُ أَلْفِ دِرْهَمٍ فَقَالُوا: إِنَّ فُلَانًا قَدْ مَاتَ و قَدْ أَوْصَى بِثَلَاثَةِ أَكْيَاسٍ مِثْلَ هَذَا، و قِيلَ: خَمْسَةٌ أَنْ تُفَرَّقَ عَلَى إِخْوَانِهِ، و قَالَ: اِمْضُوا بِالْكِيسِ إِلَى فُلَانٍ، يَعْنِيكَ، فَإِنْ تَبَرَّأَ مِنْ أَبِي الْخَطَّابِ فَادْفَعُوهُ إِلَيْهِ، و إِنْ لَمْ يَفْعَلْ فَفَرِّقُوهُ فِي إِخْوَانِي فَقَالَ لَهُمْ: اِمْضُوا فَفَرِّقُوهُ