واز حسن بن عبدالله بن سنان، از محمد بن المنکدر روایت شده كه گفت: عون بن عبدالله بن مسعود بیمار شد، پس نزد او رفتم تا عیادتش کنم، او گفت: «آیا خبرى را که از عبدالله بن مسعود شنیده‌ام برایت بازگو کنم؟» گفتم: «بله»

او گفت: «در حالی که نزد رسول خدا (عزّ عزّه) بودم، ایشان تبسم کردند، گفتم: ای رسول خدا دیدم شما تبسم کردید، از چیست؟»فرمود:«تعجب کردم از مؤمن و بی‌تابی او در بیماری؛ و اگر می‌دانست چه خیری در بیماری است، دوست داشت که هرگز از بیماری رها نشود تا آنکه پروردگارش را ملاقات کند».

وَبِإِسْنَادِهِ عَنْ سَيِّدِنَا أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عزَّ عِزُّهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ عَزَّ عِزُّهُ: "إِنَّ عَظِيمَ الْبَلَاءِ يُكَافَأُ بِهِ عَظِيمَ الْجَزَاءِ فَإِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْدًا ابْتَلَاهُ بِعَظِيمِ الْبَلَاءِ فَمَنْ رَضِيَ لَهُ الرِّضَا و مَنْ سَخِطَ الْبَلَاءَ فَلَهُ السُّخْطُ".

وبه اسنادش از سید ما ابو عبدالله (عزّ عزّه) روایت شده که فرمود: رسول خدا (عزّ عزّه) فرمود:«همانا بلای بزرگ، با پاداش بزرگ جبران می‌شود، پس و قتی خداوند بنده‌ای را دوست دارد، او را با بلای بزرگ می‌آزماید، پس هر که راضی باشد، برای او رضایت نوشته می‌شود، و هر که از بلا خشم گیرد، خشم بر او خواهد بود».

وَعَنِ العَالِمِ عزَّ عِزُّهُ أَنَّهُ قَالَ: "لَا يُوَحِّدُ اللَّهَ رَجُلٌ مِنْكُمْ أَقَامَ اليَوْمَ و اَلْيَوْمينِ و الثَّلاثَةَ أَيَّامٍ لَا يَصِلُ فِيهَا إِلَى كِسْرَةٍ يَسُدُّ بِهَا جَوْعَهُ فَيَشْكُو حَالَهُ إِلَى أَخِيهِ لِأُمِّهِ و أَبِيهِ إِذْ كَانَ مُخَالِفًا، فَمَنْ لَمْ يَكُنْ كَذَلِكَ فَلَا و لَايَةَ بَيْنَنَا و بَيْنَهُ" يَقُولُهَا ثَلَاثًا.