وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِدْرِيسَ عَنْ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ يُونَسَ بْنِ ظَبْيَانَ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنْ الصَّادِقُ عزَّ عِزُّهُ قَالَ: "حَقُّ اللَّهِ عَلَى المُؤْمِنِ أَنْ يَعْرِفَهُ، و حَقُّ الْمُؤْمِنِ عَلَى الْوَلِيِّ أَنْ يُدْنِيَهُ فَيُعَلِّمَهُ، و حَقُّ الوَلِيِّ عَلَى اللَّهِ أَنْ يَمُدَّهُ بِنُورٍ مِنْهُ، و حَقُّ اللَّهِ عَلَى الوَلِيِّ أَنْ لَا يَسْبِقَهُ بِالقَوْلِ و لَا يُبْعِدَ لَهُ و لِيًّا".

از عبدالله بن ادریس، از زید بن طلحه، از یونس بن ظبیان علیه السلام، از امام صادق عزّ عِزُّه روایت شده است که فرمودند: «حق خداوند بر مؤمن این است که او را بشناسد، و حق مؤمن بر و لیّ این است که او را به خود نزدیک گرداند و به او تعلیم دهد، و حق و لیّ بر خداوند این است که او را با نوری از جانب خویش امداد فرماید، و حق خداوند بر و لیّ این است که در سخن بر او (خداوند) پیشی نگیرد و هیچ دوستی [و پیروی] را از او دور نسازد».

وَمِمَّا و جَدْنَا فِي كِتَابِ الْبَيَانِ: "أَنَّهُ مَا خَلَقَ اللَّهُ الْعَالَمَ لِيَأْكُلُوا و يَشْرَبُوا و يَنْكَحُوا و يَمُوتُوا و إِنَّمَا جَعَلَ الطَّعَامَ و الشَّرَابَ لِحِفْظِ الْقُوَّةِ، و النِّكَاحَ لِعِمَارَةِ.

و از آنچه در کتاب البیان یافتیم: «همانا خداوند عالَم (مردم) را نیافرید تا بخورند و بیاشامند و ازدواج کنند و بمیرند، بلکه طعام و شراب را برای حفظ نیرو قرار داد، و نکاح را برای عمارتِ (آبادانیِ)...»