وَبِإِسْنِادِهِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ عَطِيَّةَ عَنْ دَاوُودَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عزَّ عِزُّهُ أَنَّهُ قَالَ: "فِيمَا أُوحِيَ إِلَى مُوسَى أَنْ يَا مُوسَى مَا خَلَقْتُ خَلْقًا أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ عَبْدِي الْمُؤْمِنِ و إِنَّنِي إِنَّمَا إِبْتَلَيْتُهُ لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَهُ و أُعَاقِبُهُ لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَهُ، و أَنَا أَعْلَمُ بِمَا يَصْلُحُ عَلَيْهِ عَبْدِي فَلْيَصْبِرْ عَلَى بَلَائِي و لْيَشْكُرْ نَعْمَائِي و لْيَرْضَ بِقَضَائِي أَكْتُبُهُ مِنَ الصِّدِيقِينَ إِذَا عَمِلَ بِرِضَائِي و أَطَاعَ أَمْرِي".

وبه اسنادش از حسین بن محبوب، از مالک بن عطیه، از داوود بن یزید، از ابو عبدالله (عزّ عزّه) روايت شده كه فرمود: «چيزى كه به موسی و حی شده این است: «ای موسی هیچ آفریده‌ای نیست كه نزد من محبوب‌تر از بنده مؤمنم باشد، و من او را تنها به خاطر آنچه خیر اوست آزمایش می‌کنم و او را تنها به خاطر آنچه خیر اوست عقاب می‌کنم و من به آنچه بنده‌ام صلاح می‌یابد دانا هستم، پس باید بر بلاى من صبر كند، و بر نعمت‌هاى من شكر گزار باشد، و به قضای من راضی باشد؛ اگر با رضای من عمل کند و امر مرا اطاعت كند، او را در شمار صدیقان می‌نویسم».

وَعَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ قَالَ: مَرِضَ عَوْنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ فَأَتَيْتُهُ أَعُودُهُ، فَقَالَ: أَلَا أُحَدِّثُكَ بِحَدِيثٍ سَمِعْتُهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ؟ قُلْتُ: بَلَى، قَالَ: بَيْنَمَا أَنَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ عَزَّ عِزُّهُ إِذْ تَبَسَّمَ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ رَأَيْتُكَ تَبَسَّمْتَ فَمِمَّ ذَلِكَ؟ فَقَالَ: "عَجِبْتُ لِلْمُؤْمِنِ و جَزَعِهِ مِنَ السَّقَمِ و لَوْ عَلِمَ مَا فِي السَّقَمِ لَأَحَبَّ أَنْ لَا يَزَالَ سَقِيمًا حَتَّى يَلْقَى رَبَّهُ".