وَقِيلَ: "عَلَيْكَ بِالْأَدَبِ تَجِدُ طَعْمَ مَنْفَعَتِهِ غَدًا، فَإِنَّ الْأَدِيبَ لَا يَكُونُ غَرِيبًا و لَا مُحْتَاجًا، و لَا يُعْدَمُ فَضْلُ ذَوِي الْفَضْلِ، و إِنْ خَفَّتْ ذَاتُ يَدِهِ فِي حَالَةٍ مِنَ الْحَالَاتِ كَانَ غَنِيًّا فِي أَعْيُنِ النَّاسِ جَلِيلًا عَظِيمًا".
وگفته شده است: «ادب را [برای خود] لازم شمار تا فردا طعم منفعتش را بچشی چرا که شخص ادیب، نه غریب می‌ماند و نه محتاج، و از بخششِ صاحبان فضل بی‌بهره نمی‌شود، و اگر در حالتی از حالات تهیدست گردد، در چشم مردم، بی‌نیاز، جلیل و بزرگ خواهد بود».
وَقِيلَ: "وَالْأَدَبُ الصَّالِحُ خَيْرٌ مِنَ النَّسَبِ الْمُتَضَاعِفِ".
وگفته شده است: «و ادب صالح، بهتر از نسبِ چندلایه (اصل و نسب بسیار شاخ و برگ‌دار) است».