وَقِيلَ: "إِنْ تَأَدَّبْتَ صَغِيرًا انْتَفَعْتَ كَبِيرًا فَخُذِ الْأَدَبَ غُنَمًا تَكُنْ خَلَفَ الْجَنَّةِ و بَقِيَّةَ السَّلَفِ يُؤَمَّلُ نَفْعُكَ و يُرْجَى عَدْلُكَ".
وگفته شده است: «اگر در خردسالی ادب بیاموزی، در بزرگسالی از آن بهره‌مند خواهی شد، پس ادب را همچون غنیمتی برگیر تا جانشین بهشت و بازماندهٔ نیاکان صالح باشی؛ (آن‌گاه) به سود تو امید بسته می‌شود و عدالت تو آرزو می‌گردد».
وَقِيلَ: "حُسْنُ الْأَدَبِ هُوَ أَنْ تُعْطِيَ مَنْ دُونَكَ مَا تُحِبُّ أَنْ يُعْطِيَكَ مَنْ هُوَ فَوْقَكَ".
وگفته شده است: «ادب نیکو آن است که به زیردست خود آن را ببخشی که دوست داری از فرادست خود دریافت کنی».
وَقِيلَ: "حُسْنُ الْأَدَبِ عِزُّ الشَّرِيفِ".
وگفته شده است: «ادب نیکو، عزتِ شخص شریف است».
وَقِيلَ: "عِزُّ الشَّرِيفِ أَدَبُهُ".
و گفته شده است: «عزتِ شخص شریف، ادب اوست».
وَقِيلَ: "الشَّخْصُ بِلَا أَدَبٍ كَاللَّفْظِ بِغَيْرِ مَعْنًى و كَالْجَسَدِ بِغَيْرِ رُوحٍ و حُسْنُ الْأَدَبِ أَنْ لَا تُنَازِعَ قَوْمَكَ و لَا تَقُولَ مَا لَا تَعْلَمُ، و لَا تَتَعَاطَى مَا لَا تَنَالُ، و لَا يُخَالِفُ لِسَانُكَ مَا فِي قَلْبِكَ و لَا عَلَانِيَتُكَ سَرِيرَتَكَ".