وَقَالَ عَزَّ عِزُّهُ: "مَنْ حَسُنَتْ آدَابُهُ فَبِمَوْلَاهُ إِقْتَدَی".

و(آن حضرت که عزتش شکوهمند باد) فرمود: «هرکس آدابش نیکو گردد، به مولای خویش اقتدا کرده است».

وَقَالَ عَزَّ عِزُّهُ: "أَقْرَبُكُمْ مِنِّي أَحْسَنُكُمْ أَدَبًا، و أَدَبُ الدِّينِ تَعْظِيمُ الْعَالِمِ، و أَدَبُ الدِّينِ قَبْلَ الْعِلْمِ، كَمَا أَنَّ الْعِلْمَ قَبْلَ الطَّاعَةِ، و الْآنَ، تَأَدَّبُوا تَنْجُوا، فَإِنَّ نِيَّةً بِأَدَبٍ أَفْضَلُ مِنْ عِبَادَةٍ بِلَا أَدَبٍ".

و(آن حضرت که عزتش شکوهمند باد) فرمود: «نزدیک‌ترین شما به من خوش‌ادب‌ترینِ شماست، و ادب دین، بزرگداشتِ عالِم است، و ادب دین پیش از علم است، همان‌گونه که علم پیش از طاعت است، و اکنون، ادب بیاموزید تا نجات یابید پس همانا نیّتی همراه با ادب، برتر از عبادتی بدون ادب است».

قَالَ عَزَّ عِزُّهُ: "وَالْأَدَبُ يُذْهِبُ عَنِ الْعَارِفِ الشَّكَّ و يَزِيدُ الطَّالِبَ رَغْبَةً".

و(آن حضرت که عزتش شکوهمند باد) فرمود: «و ادب، شک را از عارف زایل می‌کند و بر رغبتِ طالب می‌افزاید».

وَقَالَ السَّيِّدُ مُحَمَّدٌ عزَّ عِزُّهُ: "مَا نَحَلَ و الِدٌ و لَدًا أَفْضَلَ مِنْ أَدَبٍ حَسَنٍ".